Wyznaczanie współczynnika lepkości w cieczach prawo Pascala i Archimedesa

Na samym początku trzeba wyjaśnić dwa podstawowe pojęcia, a mianowicie co to jest ciecz i lepkość, a zatem ciecz jest to ciało nie posiadające zdolności do utrzymywania stałego kształtu. Lepkość jest to zdolność cieczy do przenoszenia natężeń stycznych. Wyróżniamy następujące rodzaje cieczy:
* doskonałe pozbawione lepkości i ściśliwości
* rzeczywiste:
* lepka i ściśliwa
* nie lepka i ściśliwa
* nie lepka i nie ściśliwa
* nie ściśliwa i lepka.

Prawo ściśliwości określają nam dwa prawa, a mianowicie prawo Pascala i prawo Archimedesa. Prawo Pascala mówi nam o tym, że na każdą część cieczy zamkniętej w pojemniku i na ścianki naczynia wywierane jest takie samo ciśnienie, a prawa Archimedesa mówi nam, że na każde ciało zanurzone w cieczy lub jego część wywierane jest takie samo ciśnienie ( ale tylko na część, która zetknięta jest bezpośrednio z cieczą). Wyróżniamy dwa rodzaje przepływu cieczy do określenia jej lepkości. Jest to przepływ laminarny i turbulentny. Przepływ laminarny trwa do momentu, gdy liczba Reynoldsa nie jest wyższa od 1180, natomiast gdy ja przekracza następuje przepływ turbulentny. W przepływie laminarnym nie dochodzi do wymiany cząstek pomiędzy ściankami, natomiast gdy ruch jest idealny następuje wymiana ruchu cieplnego cząstek, określana tzw. siłą tarcia wewnętrznego. To ona sprawia wtenczas, że cząstki, które poruszają się wolniej przyśpieszają, a cząstki, które poruszają się szybciej zwalniają. Lepkość cieczy zależy od rodzaju cieczy i jej temperatury. Im wyższa temperatura tym mniejszy współczynnik lepkości ponieważ zwiększa sie odległość między cząsteczkowa. Ruch turbulentny następuje kiedy liczba Reynoldsa jest wyższa od 1180, wtedy w rurze następują widoczne gołym okiem zawirowania , które utrudniają przepływ. Jednostka współczynnika lepkości jest Pascalosekunda (Pas). Wzór, który pozwala nam obliczyć współczynnik lepkości:

pi*r (kwadrat) * g* h *p : 8* l* m

pi – liczba pi wynosząca 3,14
r – promień kulki
g – przyciąganie grawitacyjne wynoszące 9,81
h – wysokość rury
p – ciśnienie wywierane na ciało w cieczy
l – długośc rury
m – masa pojemnika

Współczynnik lepkości możemy obliczyć stosując albo metodę bezpośrednią albo metodę Stokesa.

Posted in Prace | Leave a comment

Wpływ hałasu na nasze zdrowie i zapobieganie hałasowi

Wpływ hałasu na nasze zdrowie i zapobieganie hałasowi.

Uszy
Uszy wychwytują różne dźwięki, po czym zamieniają je na impulsy ? specjalne informacje wysyłane do mózgu. Abyśmy mogli słyszeć, potrzeba do tego trzech wyspecjalizowanych części ciała : ucha zewnętrznego, środkowego i wewnętrznego.)
Wszystkie odgłosy, które słyszymy, docierają do naszego mózgu za pośrednictwem uszu. Dźwięki to nic innego jak drgania powietrza. Takie rozedrgane powietrze pokonuje kanał słuchowy i uderza w błonę bębenkową. Stąd układ malutkich kosteczek i błon przekazuje wibracje do ucha wewnętrznego. Drgania zostają zamienione na impulsy nerwowe i przekazane do mózgu. Mózg odbiera te sygnały, odczytuje, a my słyszymy je jako dźwięki.

Słuch
Zmysł umożliwiający odbieranie dźwięków. Ich natężenie mierzy się w decybelach. Jeśli jest ich wokół nas zbyt dużo, grozi to uszkodzeniem słuchu. dlatego dobrze jest w miarę możliwości unikać hałasu i nie ?produkować? go zbyt wiele samemu.

Przycisz trochę!
Ucho środkowe położone jest głęboko w czaszce, która osłania je przed urazami. Nie jest ona jednak w stanie ochronić tej wyjątkowo delikatnej części ciała przed hałasem.
Gdyby robotnik pracujący młotem pneumatycznym nie zakładał ochraniaczy na uszy, łoskot wywoływany przez to urządzenie spowodowałoby u niego trwałe uszkodzenie słuchu. Na uraz akustyczny narażeni są także pracownicy lotnisk, robotnicy w fabrykach i… muzycy rockowi. A że zgiełk jest właściwie wszechobecny we współczesnym świecie ? także my wszyscy, nawet jeśli nie pracujemy przy hałaśliwych maszynach. Na drogach jeździ coraz więcej pojazdów, w domach dudnią telewizory i zestawy stereofoniczne, na każdym rogu ulicy dzwonią telefony komórkowe. Niektórzy ludzie nie zwracają uwagi na to, jak dużo hałasu produkują. Tymczasem głośne dźwięki mogą nie tylko uszkodzić słuch, ale również niekorzystnie wpływają na nasze nerwy.
Trzeba się postarać w miarę możliwości nie nękać innych hałasem. Dla własnego zdrowia unikajmy zgiełku i cieszmy się ciszą, gdy tylko uda nam się wyjechać z miasta.

Czy można zmniejszyć hałas?
Gdybyśmy potrafili cofnąć się w czasie, bylibyśmy zaskoczeni niezwykłą ciszą, jaka panowała niegdyś na Ziemi. Postęp techniczny przyniósł nie tylko korzyści ? wraz z nim w nasze życie wtargnął wszechobecny zgiełk. Niektórzy czują się przytłoczeni nie tyle nim samym, co faktem, że nie można przed nim nigdzie uciec.
Pomyślmy, jakie hałasy musimy znosić każdego dnia. Wokół warczą samochody i autobusy, dudnią maszyny w fabrykach i na budowach, nad głowami przelatują samoloty. A w domu? Na przemian hałasują telewizory, radia, wieże stereo, pralki i przyrządy kuchenne. Tymczasem nieustanny zgiełk odbija się na naszym zdrowiu.
Pamiętajmy, że walka z hałasem to istotny element ochrony naszego środowiska.

Na szczęście istnieją różne sposoby powodujące wyciszenie:
? W samochodach i głośno pracujących maszynach powinno się montować tłumiki;
? O ile to możliwe, urządzenia mechaniczne w domu i zakładzie pracy należy instalować w osobnych pomieszczeniach;
? Telewizory, radia i wieże stereo należy ustawiać na możliwie niski poziom głośności;
? Do budowy domów powinno się używać dźwiękoszczelnych materiałów. Podwójne szyby w oknach i specjalny materiał wewnątrz ścian tłumią hałas docierający do naszych domów z zewnątrz. Wyciszającą rolę spełniają również dywany.

Fale dźwiękowe
Jeśli wrzucisz kamień do spokojnej wody, na jej powierzchni powstaną okrągłe fale, które będą się oddalać od miejsca, w którym kamień wpadł do wody. To samo dzieje się, gdy coś mówisz. Dźwięk powoduje powstanie niewidocznych fal, które stopniowo oddalają się od Ciebie. Są to fale dźwiękowe.
Proces słyszenia rozpoczyna się, kiedy fale te docierają do błony bębenkowej i wprawiają ją w drgania, które przenoszone są przez kosteczki do ucha wewnętrznego. Gdy dźwięk, poprzez okienko owalne, dotrze do ucha wewnętrznego, staje się mocniejszy. Powstające dzięki drganiom fale przechodzą przez płyn znajdujący się wewnątrz spiralnie skręconego ślimaka. Powoduje to poruszanie się malutkich rzęsek, rozmieszczonych w środku spirali. Ich drgania generują powstanie impulsów, które są wyłapywane przez zakończenia nerwu słuchowego biegnącego do mózgu. Następnie wszystkie sygnały są sortowane, by mózg mógł je rozpoznać jako poszczególnie dźwięki.
Muzycy używają do strojenia instrumentów kamertonu, przyrządu w kształcie litery U, do prawidłowego ustawienia prawidłowej wysokości dźwięków. Jeśli uderzysz w widełki i przytrzymasz je na kości za uchem, możesz usłyszeć ton, jaki wytwarzają. Jeśli po chwili widełki przystawisz do ucha, usłyszysz ten sam ton. Jest to dowód na to, że powietrze jest lepszym nośnikiem fal dźwiękowych niż kość. Wielki kompozytor, Ludwig van Beethoven, w ostatnich latach swojego życia był prawie całkowicie głuchy. Chociaż nie słyszał dźwięków w taki sposób, w jaki my słyszymy, tworzył muzykę, korzystając z kamertonu.

Tony wysokie i niskie
Słyszane przez nas dźwięki wytwarzane są przez fale dźwiękowe. Wszyscy wiemy, że istnieje wiele różnych dźwięków. Liczbę drgań fal dźwiękowych w jednej sekundzie naukowcy określają mianem częstotliwości dźwięku i mierzą ją w hercach (Hz). Im więcej drgań na sekundę, tym wyższy ? i więcej herców.
Uszy człowieka odbierają tysiące różnych dźwięków. Kiedy do ucha wewnętrznego dociera wysoki dźwięk, w płynie tworzą się fale, które pobudzają receptory znajdujące się na początku ślimaka. Niski dźwięk ?opóźnia? tworzenie się fal. Dzięki falom powstającym w różnych miejscach ślimaka, mózg identyfikuje wysokie i niskie tony.
Za dużo decybeli
Podobnie jak odległość mierzymy w metrach, możemy również mierzyć głośność dźwięku. Używamy do tego jednostki zwanej decybelem (skrótem od decybela jest dB). Najcichszy dźwięk, jaki jesteśmy w stanie usłyszeć, ma około 10 dB. To bardzo cicho ? tykanie zegara ma głośność około 20 dB!!! Mowa ludzka to poziom głośności około 60 dB, a głośny koncert rockowy ? 100 dB. Młoty pneumatyczne używane przez robotników do skuwania nawierzchni jezdni wytwarzają dźwięk o sile 120 dB. Ten poziom głośności wystarcza, aby uszkodzić słuch, dlatego robotnicy używają specjalnej odsłony na uszy. W rzeczywistości każdy stały gałas powyżej 90 dB jest niebezpieczny. Przyczyną takiego hałasu mogą być na przykład nisko latające samoloty. By chronić uszy, należy zakryć je rękoma na czas przelotu samolotu. Jeżeli słuchamy walkman?a tak głośno, że osoba stojąca obok nas słyszy to czego słuchamy to jest to stanowczo za głośno.

Niebezpieczny hałas
Usiądźmy spokojnie i posłuchajmy docierających do nas dźwięków. Nawet daleko za miastem nigdy nie panuje całkowita cisz. Jednak w mieście hałas jest o wiele większy niż na wsi. W rzeczywistości wszędzie tam, gdzie są ludzie, jest także hałas!
Czasem hałas może być wyjątkowo szkodliwy dla naszych uszu. Młoty pneumatyczne i maszyny używane do robót drogowych pracują na niebezpiecznym poziomie głośności. Robotnicy używający w pracy takiego sprzętu powinni mieć uszy zasłonięte specjalnymi ochraniaczami lub zatkane korkami.
W jaki sposób hałas uszkadza ucho? Niektórzy ludzie pracują w miejscach, gdzie jest bardzo głośno. Jeśli nie będą w odpowiedni sposób chronić swoich uszu, hałas doprowadzi do ?zdarcia się? się znajdujących w ślimaku receptorów rzęskowych. Takie uszkodzone receptory stają się mniej czułe. Oznacza to, że nie wszystkie dźwięki są właściwie rozpoznawane. Duża ilość uszkodzonych rzęsek prowadzi do osłabienia słuchu. Jeśli znajdujemy się w miejscu, gdzie musimy krzyczeć, aby nas słyszano, to znaczy, że jest tam za głośno. Lepiej jest abyśmy unikali takich miejsc, w przeciwnym razie może to zaszkodzić naszym uszom.

Posted in Ruch drgający i falowy | Leave a comment

Rola fal dźwiękowych w przyrodzie

Fala dźwiękowa jest falą podłużną, nie rozchodzi sie w próżni lecz w cieczach, ciałach stałych i gazach. Ludzie zyjący we współczesnym świecie narażeni są na hałas.
Echo jest falą dźwiękową, która powraca do nas po odbiciu się od jakiejś dalekiej przeszkody. Echa- zazwyczaj ultradźwiękowe- są często używane do odnajdywania ciał i określania ich dokładnego położenia przez pomiar czasu powrotu echa do źródła wysyłającego dźwiek. Urządzenie echolokacyjne, zwane sonarem (inaczej hydrolokatorem), jest wykorzystywane do poszukiwania łowic ryb, mierzenia głebokości i badania dna morskiego. Posługując się podobnymi urządzeniami można stwierdzić czy nie ma wad lub peknięc w metalowych elementach konstrukcji samolotów, mostów itd. Metoda badania ciał stałych, wykorzystująca echo fali akustycznej to DEFEKTOSKOPIA ULTRADŹWIEKOWA. Ultra dźwieki stosuje się również w medycynie, w skanowaniu ludzkiego ciała przy wukorzystaniu urządzeń zwanych ULTRASONOGRAFAMI (USG). Fale odbite przekształcone sa przez komputer w impulsy elektryczne tworzące obraz na ekranie. Mozna w ten sposób zbadać dziecko w łonie matki.
Wieloryby i delfiny korzystają z echolokacji, poruszajac się w głebinach mórz. Odbity dźwiek pozwala im dostrzegać znajdujace sie obiekty w otoczeniu.
Nietoperze wysyłają ultradźwięki, a następnie słuchaja ich echa odbijającego sie od różnych przedmiotów, co umożliwia im zlapać zdbycz. Niektóre ćmy słysza piski wydawane przez nietoperze, dzieki czemu nie daja sie złapać. Nietoperze słyszą dźwięki wyższe od tych, które słyszą inne zwierzęta tj. dźwięki o częstotliwosci powyżej 21000 Hz.

Dragania o niższej częstotliwosci nazywamy INFRADŹWIEKAMI. Źródłami infradźwieków moga byc trzęsienia Ziemii, wyładowania atmosłeryczne lub wiatr. Infradźwięki maja ujemny wpływ na wykonywanie prostych czynnosci, powodują wydłużenie czasu reakcji, działają na człowieka przygnębiająco.
Trzesienia Ziemii i podziemne wybuchy wywołują poteżne podziemne wibracje (drgania) zwane FALAMI SEJSMICZNYMI. Fale te przemieszczaja sie przez skały, ciecze (a więc wody podziemne, ropę naftową) z niejednakową prędkościa rozchodzenia się fal sejsmicznych, geologowie badaja wnetrze Ziemii. Mogą w ten sposób poszukiwać złóż np. ropy naftowej.

Posted in Ruch drgający i falowy | Leave a comment

Co to są obłoki Magellana? Porównaj rozmiary, odległość oraz orientayjną liczbę gwiazd w Obłokach Magellana.

Co to są obłoki Magellana? Porównaj rozmiary, odległość oraz orientayjną liczbę gwiazd w Obłokach Magellana.

Obłoki Magellana są to dwie nieregularne, karłowate galaktyki orbitujące naszą galaktykę Drogę Mleczną, należą do Grupy Lokalnej Galaktyk. Wielki Obłok Magellana i sąsiedni to znaczy Mały Obłok Magellana, są dobrze widoczne na niebie dla obserwatorów na południowej półkuli, a wyglądają jak oderwane małe kawałki Drogi Mlecznej. Z tego co wiadomo były już znane mieszkańcom południowej półkuli od starożytności. Mieszkańcy Europy dowiedzieli się o nich od członków ekspedycji Magellana (1519-1522).
Nazwa galaktyk pochodzi od nazwiska Ferdynanda Magellana, który obserwował obiekt podczas wyprawy dookoła świata w latach 1519-1522. Jednak najstarsza zachowana wzmianka o obserwacjach Wielkiego Obłoku Magellana (LMC) przez mieszkańców półkuli północnej pochodzi z 964 r. n.e. od perskiego astronoma Al Sufiego. Jest to galaktyka spiralna późnego typu lub nieregularna, widocznagołym okiem z południowej półkuli, z dyskiem nachylonym pod kątem ok. 40 stopni do sfery niebieskiej, rozciąga się na niebie na obszarze ok. 7×7 stopni kwadratowych. Zawiera około 10 mln gwiazd oraz wiele gromad kulistych zarówno starych(12 mld lat), jak i młodych (10 mln lat) Przykładem typu Irr II jest galaktyka M82. Przybliżona odległość do Wielkiego Obłoku Magellana wynosi 160 tys. lat świetlnych, masa galaktyki wynosi 20 mld mas Słońca. na pograniczu gwiazdozbiorów Góra Stołowa i Złota Ryba; oddalony od nas o ok. 170 tys. lat świetlnych; masa ok. 1/30 masy naszej Galaktyki. Natomiast Maly Obłok Maggelana (SMC) zaliczamy do galaktyki nieregularnej, jest tak samo widoczny jak Wielki Obłok. Zawiera około 2 miliardy gwiazd. Rozciąga się na niebie na obszarze ok. 4×3 stopni kwadratowych. Przybliżona odległość Małego Obłoku Magellana wynosi 200 tys. lat świetlnych, masa ok. 2 mld mas Słońca. W gwiazdozbiorze Tukana, odległy o 185 tys. lat świetlnych, masa ok. 1/200 masy Galaktyki.
Oba obłoki można dostrzec okiem nieuzbrojonym, a przez lornetkę widać pojedyncze gwiazdy; widoczne na niebie południowym, w Polsce niewidoczne. O.M. po raz pierwszy opisał F. Magellan w 1519 r. podczas rejsu dookoła świata, nazwę nadał im Pigafetta, uczestnik i kronikarz tej wyprawy. Wcześniej były znane astronomom arabskim.

Posted in Referaty | Leave a comment

Izaak Newton

Izaak Newton był z pochodzenia Anglikiem. Urodził się w 1642 roku w Woolsthorpe koło Colsterworth, w hrabstwie Lincolnshire. Ojciec zmarł 3 miesiące przed urodzeniem syna, matka za to wkrótce potem wyszła ponownie za mąż i oddała chłopca pod opiekę babci. Zabrała go z powrotem po kilku latach. Izaak nie lubił ojczyma, który był bardzo skąpy i mówiąc współczesnym językiem – mocno „nawiedzony”.”Młody Newton był pilnym uczniem. Zawsze interesował się fizyką i matematyką, a przyswajanie nowych wiadomości przychodziło mu nader łatwo. Specjalizował się szczególnie w trzech dziedzinach: optyce, fizyce oraz matematyce – co, jak się okazało, miało stać się sensem jego życia.
W 1661 roku zaczął studiować w Trinity Collage w Cambridge. Program ówczesnych zajęć na uniwersytecie obejmował przede wszystkim arystotelesowską filozofię. Po dwóch latach Izaak stracił ochotę do tej nauki. Sam zaczął studiować dzieła Francisa Bacona, Kartezjusza oraz innych uczonych. Jego wielkim hobby stała się matematyka i zjawiska niebieskie.
W 1664 roku Newton został stypendystą Trinity, a rok później uzyskał tytuł bakalaureata, co pozwoliło mu swobodnie prowadzić własne badania.
Jednak wybuchła Wielka Zaraza. Zamknięto uniwersytet. Izaak powrócił do rodzinnego domu, gdzie spędził dwa lata. Tam też – opierając się na geometrii Kartezjusza – stworzył rachunek różniczkowy – dział matematyki, który pozwala na obliczenie prędkości zachodzących zmian dowolnych wielkości.
We wczesnej młodości, na początku swej naukowej kariery Newton odkrył już częściowo powszechne prawo ciążenia, sformułował podstawowe prawa mechaniki i badał naturę światłą. Wyniki swoich badań starannie spisywał. Jednak opublikował je dopiero po kilku latach. W 1667 roku Izaak powrócił do Trinity. Stał się członkiem kolegium uniwersytetu w Cambridge. Jako pierwszy geniusz Newtona docenił jego nauczyciel – Izaak Barrow. 2 lata po powrocie do Cambridge Newton objął po nim katedrę matematyki. Zbudował wtedy pierwszy teleskop zwierciadlany (reflektor), co wzbudziło ogromne zainteresowanie. Dzięki temu w wieku 30 lat Izaak Newton został członkiem Royal Society. W 1684 roku Newtona odwiedził Edmund Halley – wielki astronom i matematyk. Uczeni omawiali kwestie związane z ruchem planet.
Tezę, że planety poruszają się po orbitach epileptycznych Izaak postawił już wiele lat wcześniej, stosując swoje równania różniczkowe. Powrócił do tej kwestii i w 1684 roku opublikował De Motus Corporum, a po kolejnych latach badań przygotował obszerny traktat „Zasady matematyczne filozofii naturalnej” . W tym dziele sformułował 3 zasady dynamiki i prawo powszechnego ciążenia. Prawa dynamiki Newtona głoszą:

• Pierwsze prawo
„Jeżeli na ciało nie działa żadna siła, porusza się ono ze stałą prędkością. Ciało pozostaje w spoczynku tak długo, jak długo nie działa na nie żadna siła. Jest to zasada bezwładności.”

•Drugie prawo
„Przyspieszenie ciała jest wprost proporcjonalne do działającej na nie siły i odwrotnie proporcjonalne do jego masy.
To prawo można wyrazić równaniem: siła jest równa masie pomnożonej przez przyspieszenie (F=ma).”

• Trzecie prawo
„Każda akcja wywołuje równą jej i przeciwnie skierowaną reakcję”

Prawo powszechnego ciążenia Newtona stwierdza, że:
„między dwoma ciałami działa siła przyciągająca, proporcjonalna do ich masy i odwrotnie proporcjonalna do kwadratu odległości między nimi.”

W 1687 roku Edmund Halley wydał dzieło Principia, efekt wspólnych prac z Izaakiem Newtonem. Stało się ono ogromnym sukcesem i było szczytowym punktem w karierze Newtona. Newton zyskał ogromne uznanie i stał się sławny. Był żywym symbolem nowoczesnej nauki.
Po rewolucji angielskiej – w 1689 roku był przez krótki czas członkiem parlamentu. Jednak niczym specjalnym się nie zasłużył.
4 lata później został kuratorem królewskiej mennicy, a w 1699 roku – jej dyrektorem. W 1703 roku Izaak Newton został wybrany prezesem Royal Society. Sprawował ten urząd aż do śmierci – przez blisko ćwierć wieku. W 1704 roku – po śmierci swego przeciwnika Roberta Hooke’a – Izaak opublikował „Optics” – podsumowanie jego badań nad teorią światła. Jego przekonania, opublikowane w tym dziele funkcjonowały przez następne stulecie, mimo, że udowodniono pewne braki newtonowskich teorii. Izaak Newton był pierwszym uczonym, który za swe zasługi został uhonorowany szlachectwem. Nadała mu je królowa Anna w 1705 roku. . Newton zmarł 31 marca 1727 roku.
W związku ze śmiercią genialnego fizyka i matematyka Alexander Pope napisał dwuwiersz:
„Naturę i jej prawa skrywała noc. Bóg rzekł: Niech się stanie Newton! I stała się Jasność”
Taki napis wyryto w pokoju, w którym urodził się ten znakomity uczony.

Ciekawostką jest to, że po śmierci Newtona znaleziono ogromny zbiór nie opublikowanych prac, na temat ezoterycznych i mistycznych badań alchemicznych.
Okazuje się, że Newton przez wiele lat prowadził bardzo intensywnie takie badania i doświadczenia, które miały m.in. doprowadzić do zamiany zwykłego metalu w „kamień filozoficzny”.

Posted in Referaty | Leave a comment

Wielkości fizyczne

prędkośc
skalarna wielkość oznaczająca przebytą drogę w jednostce czasu lub tylko wartość prędkości zwana przez niektórych szybkością.
Jednostka prędkości to metr na sekundę.

przyspieszenie
wektorowa wielkość fizyczna wyrażająca zmianę prędkości w czasie

częstotliwość
określa liczbę cykli zjawiska okresowego występujących w jednostce czasu. W układzie SI jednostką częstotliwości jest herc (Hz). Częstotliwość 1 herca odpowiada występowaniu jednego zdarzenia (cyklu) w ciągu 1 sekundy. Najczęściej rozważa się częstotliwość drgań, częstotliwość napięcia, częstotliwość fali.

Siła elektrodynamiczna (magnetyczna)
siła, która działa na przewodnik elektryczny, przez który płynie prąd elektryczny, umieszczony w polu magnetycznym.

Ładunek elektryczny ciała
własność materii przejawiająca się w oddziaływaniu elektromagnetycznym ciał obdarzonych tym ładunkiem. Oddziaływanie ciał obdarzonych ładunkiem odbywa się poprzez pole elektromagnetyczne.

Ciepło właściwe
energia termiczna potrzebna do podniesienia temperatury jednej jednostki masy ciała o jedną jednostkę temperatury. W układzie SI ciepło właściwe podaje się w dżulach na kilogram razy kelwin (J/(kg*K)). Cipeło właściwe jest to wielkość, która charakteryzuje każdą substancje pod względem energetycznym.

Droga
to długość odcinka krzywej (prostej), jaką pokonuje ciało lub punkt materialny podczas swojego ruchu.
Droga jest sumą dróg przebytych przez ciało w niewielkich odcinkach czasowych

Moc
jest wielkością fizyczną określającą ilość pracy wykonaną w jednostce czasu przez układ fizyczny.

Napięcie elektryczne
różnica potencjałów elektrycznych między dwoma punktami obwodu elektrycznego lub pola elektrycznego. Napięcie elektryczne to stosunek pracy wykonanej podczas przenoszenia ładunku między punktami dla których określa się napięcie do wartości tego ładunku.

Energia potencjalna
jest to energia jaką posiada element umieszczony w polu potencjalnym. Energię potencjalną zawsze definiuje się względem jakiegoś poziomu zerowego. Podobnie jak pracę, energię potencjalną mierzy się w dżulach

Ciśnienie
to wielkość skalarna określona jako wartość siły działającej prostopadle do powierzchni podzielona przez powierzchnię na jaką ona działa

Pęd
podstawowa wielkość fizyczna w mechanice opisująca ruch ciała]

Praca
(najczęściej oznaczana literą W) to jedna z najważniejszych wielkości mechaniki. Definiuje się ją jako iloczyn skalarny wektora siły działającej na ciało i wektora przesunięcia

Ciepło
w termodynamice to jedna z form, obok pracy, przekazywania energii termicznej

Siła
jest wielkością wektorową miarą oddziaływań fizycznych między ciałami.
Jednostką siły w układzie SI jest niuton

Posted in Notatki | Leave a comment

Zaćmienia słonca i księżyca

I. CO TO JEST ZAĆMIENIE?
Zaćmienie ? zjawisko astronomiczne polegające na tym, że cień jednego ciała niebieskiego pada na powierzchnię drugiego. Możliwe jest ono, gdy w jednej linii znajdują się oba ciała oraz źródło światła, którym jest zazwyczaj gwiazda jako ciało świecące światłem własnym lub jakiś inny obiekt świecący światłem odbitym.

II. Co to jest:

Zaćmienie księżyca?

Zaćmienie księżyca ma miejsce, gdy księżyc w pełni przechodzi przez cień ziemi. Słońce, ziemia i księżyc muszą być ustawione w jednej linii. Księżyc nie znika wtedy zupełnie. Jego tarcza wciąż odbija rozproszone światło słoneczne, co nadaje jej ciemno pomarańczową barwę(po prawej). Podczas większości cyklów księżyc przechodzi jednak powyżej, lub poniżej cienia ziemi.
Wyróżniamy 3 fazy zaćmienia Księżyca:

1. Całkowite – cała tarcza Księżyca zanurzona w cieniu Ziemi
2. Częściowe – część tarczy znajduje się w cieniu Ziemi, a reszta w półcieniu
3. Półcieniowe – tarcza Księżyca nie wchodzi w cień, a jedynie w półcień Ziemi.

Ostatnie zaćmienie księżyca odbyło się 28 Sierpnia 2007r.

Początek zaćmienia półcieniowego -07.52
Początek zaćmienia częściowego-08.51
Początek zaćmienia całkowitego-09.52
Koniec zaćmienia całkowitego-11.23
Koniec zaćmienia częściowego-12.24
Koniec zaćmienia półcieniowego-13.22

Następne zaćmienie odbędzie się 21 lutego 2008r.- będzie widoczne w Polsce

Początek zaćmienia półcieniowego ?00.32
Początek zaćmienia częściowego-01.42
Początek zaćmienia całkowitego-03.00
Koniec zaćmienia całkowitego-03.51
Koniec zaćmienia częściowego-05.09
Koniec zaćmienia półcieniowego-06.17

Zaćmienie słońca?

Gdy Księżyc znajdzie się między Ziemią, a Słońcem, rzuca cień na ziemię. Następuje wtedy zaćmienie słońca. Rodzaj zaćmienia, jaki obserwujesz, zależy od miejsca w którym przebywasz. Jeśli znajdujesz się w obszarze półcienia, widzisz zaćmienie częściowe. Jeśli będziesz miał szczęście znaleźć się w niewielkim obszarze pełnego cienia Księżyca, zobaczysz zaćmienie całkowite. Możesz zobaczyć 4 rodzaje zaćmień słońca:

? zaćmienie częściowe – występuje, gdy obserwator nie znajduje się wystarczająco blisko przedłużenia linii łączącej Słońce i Księżyc, by znaleźć się całkowicie w cieniu Księżyca, lecz na tyle blisko, że znajduje się w półcieniu.
? zaćmienie całkowite – występuje, gdy obserwator znajduje się w cieniu Księżyca. W takim przypadku widoczna staje się korona słoneczna. Jest to możliwe dzięki temu, że obserwowane rozmiary kątowe Księżyca są tylko nieznacznie większe od rozmiarów kątowych Słońca i w przypadku zaćmienia całkowitego, Księżyc przysłania całkowicie powierzchnię Słońca, ale nie przysłania korony słonecznej.
? zaćmienie obrączkowe – zwane również zaćmieniem pierścieniowym występuje wtedy, gdy, podobnie jak w przypadku zaćmienia całkowitego, obserwator znajduje się bardzo blisko przedłużenia linii łączącej Słońce i Księżyc. W odróżnieniu jednak od zaćmienia całkowitego, w przypadku zaćmienia pierścieniowego rozmiary kątowe Księżyca są mniejsze niż rozmiary kątowe Słońca. Dzieje się tak, wtedy, gdy zaćmienie ma miejsce w czasie, gdy Księżyc znajduje się w pobliżu apogeum swojej orbity, czyli w pozycji najbardziej oddalonej od Ziemi.
? zaćmienie hybrydowe – zachodzi wówczas, gdy w pewnych miejscach Ziemi to samo zaćmienie jest całkowite, a w innych obrączkowe. Tylko około 5 % wszystkich zaćmień jest hybrydowych.

W ciągu roku występują (gdzieś na kuli ziemskiej) co najmniej dwa zaćmienia Słońca, ale nie więcej niż pięć (z tych najwyżej trzy są całkowite). I tak np. 1993 był rokiem z dwoma zaćmieniami, 1935 z pięcioma. Statystycznie rzecz biorąc, całkowite zaćmienie Słońca zdarza się na danym obszarze co 370 lat. Zdarza się oczywiście, że w danym regionie możemy takie zjawisko obserwować częściej (np. Brisbane w Australii (5 kwietnia 1856 i 25 marca 1857), czy wybrzeże Angoli (21 czerwca 2001 i 4 grudnia 2002).
Najbliższe zaćmienie Słońca widoczne w Polsce nastąpi 1 sierpnia 2008 roku, najbliższe obrączkowe zaćmienie 13 lipca 2075 roku, zaś najbliższe całkowite zaćmienie widoczne z terenów Polski dopiero 7 października 2135 roku.

III. Zaćmienia w liczbach:

Czas trwania całkowitego zaćmienia Księżyca jest różny – maksymalnie 1 godzina i 40 minut. Obliczono, że między 1207 rokiem p.n.e., a 2162 rokiem naszej ery, czyli w okresie 3369 lat, wypadnie 8000 zaćmień Słońca i 5200 zaćmień Księżyca. Zatem średnio na 3 zaćmienia Słońca przypadają 2 zaćmienia Księżyca. Ludzie często sądzą, że zaćmienia Słońca obserwuje się rzadziej niż zaćmienia Księżyca, co jest nieprawdą. W ciągu roku zdarzają się co najmniej dwa zaćmienia Słońca, a w sprzyjających warunkach cztery. Natomiast rocznie mogą wystąpić tylko trzy zaćmienia Księżyca, ale może być też tak, że w danym roku nie zdarzy się ani jedno (nawet częściowe). Jednak dla danego miejsca obserwacji zaćmienia Księżyca widoczne są częściej niż zaćmienia Słońca. Powodem jest fakt, że to ostatnie zjawisko jest widoczne tylko w pasie węższym od 300 km dla zaćmień całkowitych. Natomiast zaćmienie Księżyca widać wszędzie tam, gdzie Księżyc znajduje się nad horyzontem.

Posted in Astronomia | Leave a comment

Hałas

Skutki hałasu:
- zakłóca wiele funkcji i procesy psychospołeczne,
- jest żródłem uciążliwości, dolegliwości,
- przyczynia się do niepokoju i poczucia zagrożenia,
- niszczy narząd słuchu (uszkadza bębenek),
- prowadzi do natychmiastowej i trwałej głuchoty,
- jest szkodliwy dla zdrowia,
- wpływa niekorzystnie na sprawność człowieka i jego sferę psychiczną,
- nasila stany irytacji, napięć emocjonalnych, spowalnia reakcje psychomotoryczne, obniża zdolność koordynacji, zakłóca koncentrację uwagi,
- wzmożona aktywność kory nadnerczej, zmiany i zaburzenia w przemianie węglowodanów, tłuszczów i białek, zmiany napięcia mięsni szkieletowych, wrażliwość receptorów, skurcze obwodowe naczyń krwionośnych, zmiany ciśnienia krwi, częstość akcji serca,
- rozprzestrzenianie się chorób układu krążenia i pokarmowego, dysfunkcje gruczołów wydzielania dokrewnego, zaburzenia przemiany materii, zjawisko bezsenności.

Hałas – występujące w środowisku dżwięki niepożądane, dokuczliwe lub szkodliwe dla zdrowia człowieka przenoszone za pośrednictwem powietrza do organu słuchu.

Źródła wibracji i hałasu:
- maszyny, urządzenia i narzędzia,
- część procesów technologicznych generujących hałasy aerodynamiczne,
- pojazdy komunikacji drogowej, szynowej, lotniczej, wodnej,
- inne pojazdy (ciągniki rolnicze, maszyny budowlane itp.),
- urządzenia komunalne.

Zakres występowania poziomów dźwięków w środowisku:
np. motocykl 79-87 dB
samochód osobowy 75-84 dB
samochód ciężarowy 83-93 dB
autobus 86-92 dB
ciągnik rolniczy 85-92 dB
kolej 79-95 dB
tramwaj 70-95 dB
samolot 74-108 dB

Rodzaje hałasu:
- przemysłowy,
- komunikacyjny (drogowy, kolejowy, lotniczy),
- komunalny (osiedlowy),
- mieszkaniowy (domowy).

Społeczne skutki oddziaływania hałasu i wibracji:
- szkodliwy wpływ na zdrowie ludności,
- obniżenie jakości pracy i aktywności życiowej,
- obniżenie sprawności uczenia się,
- zwiększenie liczby wypadków przy pracy i w komunikacji,
- zwiększenie liczby popełnionych błędów,
- wzrost zachorowań na chorobę wibracyjną oraz głuchotę zawodową,
- powstanie kolejnych napięć, kłótni między ludźmi,
- obniżenie poczucia bezpieczeństwa, niezależności i poziomu komfortu.

Zapobieganie hałasu:
- ograniczenie ruchu pojazdów,
- poprawienie stanu nawierzchni ulic i torowisk,
- modernizację konstrukcji wytwarzanych pojazdów mechanicznych,
- wprowadzenie urządzeń przeciwhałasowych w pojazdach mechanicznych,
- prowadzenie linii komunikacyjnych w wykopach, tunelach lub tworzenie wokół tras barier, osłon dźwiękochłonnych,
- wykorzystywanie naturalnych barier akustycznych,
- stosowanie w budownictwie konstrukcji i materiałów stanowiących barierę dla hałasu i wibracji,
- poprawienie układu dróg i ich równomierne rozmieszczenie.

Natężenie dźwięku występujące w różnych sytuacjach i jego wpływ:
? 10 dB oddech, szept,
? 20 dB szum liści,
? 35 dB cicha muzyka,
? 45 dB rozmowa – znużenie hałasem u najwrażliwszych,
? 50 dB nowoczesny samochód – zakłócenie odbioru mowy,
? 55 dB suszarka dobrej jakości – zaburzenia snu,
? 60 dB odkurzacz dobrej jakości – skurcz naczyń krwionośnych,
? 75 dB nowoczesny samochód małolitrażowy – narastanie wrogości i agresji,
? 80 dB klakson – narastanie wrogości i agresji,
? 85 dB uszkodzony kran, wnętrze typowego samochodu na polskich drogach – poziom szkodliwy dla zdrowia,
? 90 dB przerwa w szkole – zakłócenie systemu nerwowego,
? 95 dB odkurzacz typowy – zakłócenie systemu nerwowego,
? 110 dB trzaskające drzwi windy – zakłócenie systemu nerwowego,
? 120 dB silnik samolotowy – zakłócenie systemu nerwowego,
? 130-160 dB wybuch petardy – granica bólu.

Posted in Ruch drgający i falowy | Leave a comment

Pole magnetyczne i siła magnetyczna

Pole magnetyczne-przestrzeń, w której siły działają na poruszające się ładunki elektryczne, a także na ciała mające moment magnetyczny niezależnie od ich ruchu.Feromagnetyki-materiały, w ktrych część magnesików należących do wielu sąsiednich atomów przyjmuje w przestrzeni tą samą orientację.Elektromagnes-urządzenie zaprojektowane by skutecznie wykorzystywać pole magnetyczne wytwarzane przez prąd elektryczny.Reguła prawej dłoni dla przewodnika prosto- liniowego służy do wyznaczania zwrotu lini pola magnetycznego.Wyprostowany kciuk wskazuje kierunek przepływu prądu, a pozostałe palce obejmujące przewodnik wskazują wzrost linii pola magnetycznego.R.p.d dla zwojnicy(cewki)-zaciśniete 4 palce prawej dłoni wskazują kierunek przepływu prądu a od gięty kciuk wskazuje wzrost linii pola magnetycznego wewnątrz zwojnicy. Odchylony kciuk wskazuje z której strony zwojnicy wychodzą linie pola, z tej strony zwojnica ma biegun północny Reguła śruby prawoskrętnej(korkociągu)-gdy wkręcamy śrubę w gwint,tak by kierunek w którym,tak by kierunek w którym ona sie przesuwa był kierunkiem płynącego prądu to linie pola mają zwrot zgodny z kierunkiem obrotu śruby. Siła magnetyczna,(siła elektromagnety- czna, siła Lorentza)-siła która działa na poruszający sie w polu magnetyczny ładunek powodując zmiane kierunku ruchu.Chcąc wyznaczyć zwrot i kierunek tej siły,należy zastosować regułę lewej dłoni.Lewą rękę należy ustawić tak, aby linie pola magnetycznego przenikały przez jej wnętrze a wyprostowane palce pokazywały kierunek ruchu ładunku.Wówczas odchylony kciuk wskaże kieru- nek i zwrot siły Lorentza.Gdy ładunek będzie ujemny to zwrot wektora sily będzie przeciwny. wzór na siłę Lorentza: F=qvBsind, d-kąt, jaki tworzy wektor prędkości z liniami pola magnety- cznego. d=0′ sind=0′ Ładunek poruszający sie prostopadle do linii pola magnetycznego: d=90′ sind=1 F=qvB Od czego zależy siła Lorentza: ->wartości indukcji pola magnetycznego(B) ->od natężenia prądu(J) ->długości l odcinka przewodu ->kąta d,którego przewód tworzy z liniami pola magnetycznego

Posted in Ściągi | Leave a comment

Domowa instalacja elektryczna.

Domowa instalacja elektryczna – zasady bezpiecznego używania

W naszych mieszkaniach i domach jest wiele urządzeń elektrycznych zasilanych prądem. Jest to prąd zmienny, który jest doprowadzany do domów za pomocą tzw. przyłączy. Są to odgałęzienia od sieci ulicznej, najczęściej prowadzone pod ziemią do piwnic. Napięcie w przewodach doprowadzanych do mieszkań wynosi 220 V. Mieszkaniowa sieć elektryczna umieszczana jest w ścianach ze względu na bezpieczeństwo. Na ścianach widoczne są tylko gniazdka wtyczkowe, wyłączniki, liczniki energii elektrycznej, bezpieczniki (korki) itp.
Ponieważ w każdym odbiorniku w mieszkaniu jest napięcie 220 V, więc muszą być one połączone równolegle. Gdy włączymy kilka odbiorników, w każdym popłynie prąd o określonym natężeniu.

Duże natężenie prądu powoduje wydzielanie dużej ilości ciepła, co może doprowadzić do tzw. zwarcia. Zwarcie ma miejsce wówczas, gdy zetkną się ze sobą przewody pozbawione izolacji. Wówczas prąd nie dociera do odbiorników energii elektrycznej i jest pozbawiony dużego oporu, co prowadzi do wydzielenia dużej ilości ciepła i przepalenia przewodów. Zwarcie może nastąpić również wówczas, gdy odbiornik energii elektrycznej zalejemy wodą, lub będziemy robić coś przy nim nie znając się na tym. Zwarciu towarzyszy najczęściej jasny, krótkotrwały błysk, często połączony z tzw. skwierczeniem. Właśnie ten błysk jest najczęściej przyczyną pożarów podczas zwarcia.

Aby uniknąć przepalania się przewodów stosuje się różnego rodzaju bezpieczniki. Znajdują się one najczęściej przy licznikach energii elektrycznej. Najstarszy typ to bezpiecznik topikowy. Składa się on z główki i wkładki, wewnątrz której poprowadzony jest cienki drucik z łatwo topliwego materiału. Opór drucika dobrany jest tak, aby spowodował jego stopienie przy odpowiednio dużym natężeniu, co powoduje przerwanie obwodu i tzw. “wysadzenie korka”. Należy go wtedy wymienić i doszukać się przyczyny awarii.

Obecnie stosuje się bezpieczniki automatyczne oraz wyłączniki nadmiarowoprądowe. Urządzenia te przerywają dopływ prądu samoczynnie w przypadku zwarcia lub przeciążenia sieci elektrycznej. Po usunięciu problemu można je włączyć i w ten sposób przywrócić dopływ prądu.

Przy użytkowaniu domowej sieci elektrycznej należy pamiętać przede wszystkim aby:
- Nie dotykać gołymi rękami nieizolowanych części obwodu elektrycznego
- Nie dokonywać żadnych napraw elektrycznych, gdy urządzenia lub przewody znajdują się pod napięciem
- Używać do pracy przeznaczonych do tego celu izolowanych narzędzi

Domowa instalacja elektryczna – zasady bezpiecznego użytkowania
Energia elektryczna ma w domu wiele zastosowań – zasila lampy, telewizor, kuchenki, magnetowid i wiele innych urządzeń. Elektryczność trafia w domach do dwóch rodzajów obwodów – oświetleniowego i gniazd w ścianach. Urządzenia elektryczne włączane są do źródła energii poprzez włożenie wtyczki do gniazdka.

Instalacja elektryczna
Energia elektryczna dostarczana jest do domu z sieci elektrycznej, płynie przez skrzynkę z bezpiecznikami i rozdziela się na dwa typy obwodów. Jeden z nich zasila główne oświetlenie. Drugi dostarcza energię do gniazd. Ta obiega dom, zazwyczaj wewnątrz ścian lub pod podłogą. W wielu miejscach obwód otwiera się w postaci gniazd. W nich włącza się urządzenia do obwodu. Prąd płynie do urządzenia jednym przewodem i powraca przewodem zerowym. Ilość energii elektrycznej dostarczanej do domu mierzy licznik. Jest to zazwyczaj mały silnik, połączony z urządzeniem liczącym. Zegar w liczniku pokazuje, ile zużyto prądu. W wielu krajach energia elektryczna jest tańsza w nocy, kiedy zapotrzebowanie na nią jest mniejsze.

Wtyczki i bezpieczniki
Wtyczka przyłączona jest do przewodów wychodzących z urządzenia, łącząc je z przewodami w obwodzie głównym. Wewnątrz wtyczki znajduje się przewód pod napięciem(pokryty czarnym izolatorem) i przewód zerowy (biały). Przewód pod napięciem dostarcza do urządzenia prądu, który powraca do źródła zasilania przez przewód zerowy. W niektórych krajach wtyczki mają także przewód uziemienia. Nie przenosi on zazwyczaj prądu – służy jako element zabezpieczający. Jeśli w urządzeniu nastąpi przebicie, czyli obudowa znajdzie się pod napięciem- zostanie połączona ze źródłem zasilania, wówczas uziemienie umożliwia bezpieczne odprowadzenie prądu do ziemi.

Większość obwodów wyposażonych jest w bezpiecznik, czyli w automatyczny wyłącznik. Bezpiecznik topikowy składa się z cienkiego drucika włączonego w obwód. Jeśli w obwodzie płynie zbyt duża ilość prądu, bezpiecznik topi się i przerywa obwód, zanim zostanie on zniszczony. Bezpiecznik automatyczny działa w podobny sposób, lecz nic się w nim nie topi i można go ponownie włączyć po usunięciu uszkodzenia.

Bezpieczniki i zabezpieczenia
Domowa elektronika jest czuła na gwałtowne pojawianie się w sieci wysokiego napięcia. Dzieje się tak np. w wyniku wyładować atmosferycznych zachodzących w pobliżu domu. Ochronie odbiorników elektrycznych przed skutkami działania wysokiego napięcia służą układy przeciwprzepięciowe. Umieszcza się je w rozdzielniach.

Praca zrobia na podstawie ninnych prac z internetu. Ale muj nauczyciel od fizyki pohwalil mnie, ze w paracy są zawarte naj warznejsze informacje.

Posted in Uncategorized | Leave a comment