W ostatnich latach na skutek zwiększenia się liczby źródeł hałasu i ich aktywności, powstał wokół nas niekorzystny klimat akustyczny, przekraczający już swoją dokuczliwością granice wytrzymałości psychofizycznej człowieka. Toteż coraz powszechniej zaczyna się rozumieć potrzebę zwalczania hałasu jako naszego niebezpiecznego wroga. Fakt, że ucho ludzkie odbiera bodźce nie tylko w dzień, ale także w nocy, powoduje, że u mieszkańców miast wrażenia słuchowe dominują nad innymi.

Hałas oddziałuje ujemnie na organ słuchu człowieka i ośrodkowy układ nerwowy; może nawet spowodować ostry lub przewlekły uraz akustyczny, któremu towarzyszy szereg reakcji obronnych o charakterze odruchowym.

Z punktu widzenia szkodliwości dla zdrowia hałasy można podzielić na następujące grupy:

1. Hałasy o poziomie poniżej 35 dB są dla zdrowia nieszkodliwe, ale mogą być denerwujące.

2. Hałasy o poziomie 35-70 dB wywierają ujemny wpływ na organizm człowieka, poprzez oddziaływanie na jego układ nerwowy. Pociąga to za sobą zmęczenie i spadek wydajności pracy. Ponadto ten zakres hałasu obniża zrozumiałość mowy i poważnie utrudnia wypoczynek i sen.

3.Hałas o poziomie 70-85 dB trwający stale w miejscu pracy powoduje trwałe osłabienie słuchu.

4. Hałas o poziomie 85-120 dB powoduje liczne uszkodzenia słuchu oraz różne schorzenia organizmu ludzkiego, takie jak zaburzenia układu krążenia, układu nerwowego, równowagi oraz uniemożliwiają zrozumienie mowy nawet z odległości 0,5m.

5. Hałasy o poziomie powyżej 150 dB już po pięciu minutach całkowicie paraliżują działanie organizmu, powodują mdłości, zaburzenia równowagi, uniemożliwiają wykonywanie skoordynowanych ruchów kończyn, zmieniają proporcje zawartości różnych składników.

Długotrwałe przebywanie w hałasie o dużym poziomie powoduje powstanie trwałego upośledzenia (ubytku) słuchu. Trwałą wartość podwyższenia progu słyszalności nazywa się trwałym ubytkiem słuchu, a krzywą przedstawiającą takie ubytki – autodiagramem.

Szkodliwy wpływ hałasu zależy od różnych czynników:

1. Stopień uszkodzenia słuchu jest proporcjonalny do poziomu ciśnienia akustycznego hałasu oraz do czasu ekspozycji.

2. Wartość krytyczna poziomu ciśnienia akustycznego ulega zmianie zależnie od częstotliwości i jest równa np.:
100-200 Hz – 95 dB
200-3200 Hz – 90 dB
3200-6400 Hz – 85 dB

3.Najbardziej szkodliwe dla słuchu są częstotliwości średnie i wysokie, a bezpieczniejsze – niskie.

4. Hałas wąskopasmowy jest bardziej szkodliwy od szerokopasmowego.

5. Hałas o stałym natężeniu jest znacznie mniej szkodliwy od hałasu impulsywnego, w którym występują nagłe skoki poziomu ciśnienia aż do 150 dB. Te skoki w natężeniu są szczególnie niebezpieczne, gdyż narząd słuchu jest wówczas pozbawiony mechanizmów obronnych.

6. Czas trwania hałasu wpływa w sposób zasadniczy na stopień uszkodzenia słuchu. Hałas trwający bez przerwy jest bardziej szkodliwy aniżeli ta sama ilość energii akustycznej rozdzielona przerwami.

7. Ryzyko uszkodzenia słuchu zależy w pewnej mierze od wrażliwości osobniczej. Najbardziej cierpią osobnicy z nadwrażliwością.

8. Ludzie młodzi są mniej wrażliwi na hałas niż starsi. Proces starzenia się narządu słuchu jest przyśpieszony przez rozwój zmian powodowanych hałasem.

9. Przy jednakowym poziomie dźwięku kobiety są nieco odporniejsze niż mężczyźni.

10. Schorzenia uszu są przeciwwskazaniem do pracy w hałasie.

Najbardziej szkodliwy dla słuchu jest hałas o częstotliwościach od 3000-5000 Hz. Hałas słyszalny od 16-16000 Hz oprócz oddziaływania na narząd słuchu działa również i na wiele innych układów w organizmie człowieka.

Niebezpieczeństwo wpływu intensywnego hałasu na człowieka dotyczy przede wszystkim ludzi mieszkających w miastach, przy szlakach komunikacyjnych, przebywających na terenie większych lotnisk, zakładów przemysłu ciężkiego, w przemyśle lekkim, dzielnicach handlowych itp.

Hałas jest wrogiem człowieka nie tylko groźnym ale i podstępnym. Przyczynę tego stanu rzeczy należy upatrywać głównie w nieświadomości ogółu społeczeństwa co do ujemnych zdrowotnych skutków hałasu, którego jest mimowolnym sprawcą i równocześnie – pierwsza ofiarą. Dlatego też wyłania się konieczność intensywnej akcji oświatowo- wychowawczej, jak również ustawodawczej, aby społeczeństwo zrozumiało, że przestrzeganie ciszy i zwalczanie hałasu jest podstawowym wymogiem kultury współżycia.

Problem hałasu w naszym środowisku, zwłaszcza zurbanizowanym, stale wzrasta Nowoczesny człowiek nie może już uciec przed hałasem, gdyż jest otoczony przez rozliczne źródła dźwięków w swoim domu, biurze czy też w innym miejscu pracy, na ulicy, w sklepie.

W związku z tym społeczeństwo staje się coraz bardziej wrażliwe na ten problem. Powstają organizacje zajmujące się zwalczaniem hałasu, np. Liga Walki z Hałasem z siedzibą w Warszawie (l971r.) oraz akty ustawodawczo – prawne (1980r.).

Ochrona środowiska i człowieka przed hałasem powinna być jednym z głównych zadań współczesnego świata. Ograniczanie uciążliwego wpływu hałasu na środowisko i ludzi to:
- zmniejszanie hałaśliwości środków transportu, komunikacji i przemysłu,
- stosowanie odpowiednich zabezpieczeń przeciw hałasowych w zakładach pracy,
- używanie indywidualnych ochronników słuchu przez osoby narażone na hałas,
- rozwiązania urbanistyczne.

Hałas jest jednym z zagrożeń cywilizacji, które należy ograniczyć do minimum, a nawet eliminować z naszego otoczenia.

Woda-tlenek wodoru (nazwy systematyczne IUPAC: monotlenek diwodoru, oksydan) – związek chemiczny o wzorze H2O, występujący w warunkach standardowych (pokojowych) w stanie ciekłym. W stanie gazowym wodę określa się mianem pary wodnej, a w stałym stanie skupienia – lodem. Słowo woda jako nazwa związku chemicznego może się odnosić do każdego stanu skupienia.
Woda jest bardzo dobrym rozpuszczalnikiem dla substancji polarnych. Większość występującej w przyrodzie wody jest “słona” (około 97,38%), tzn. zawiera dużo rozpuszczonych soli, głównie chlorku sodu. W naturalnej wodzie rozpuszczone są gazy atmosferyczne, z których w największym stężeniu znajduje się dwutlenek węgla.
Woda naturalna w wielu przypadkach przed zastosowaniem musi zostać uzdatniona. Proces uzdatniania wody dotyczy zarówno wody pitnej jak i przemysłowej.

Zastosowania

Jako substancja użytkowa woda może mieć wiele zastosowań. Najważniejsza jest woda pitna, w gospodarstwach domowych jest używana woda do celów sanitarno-bytowych, w rolnictwie zaś do nawadniania pól, a także znaczne ilości wody zużywają zakłady przemysłowe. Woda przemysłowa może służyć jako substancja będącą przekaźnikiem ciepła lub ciepło odbierająca (substancja chłodząca), poza tym jako reagent, rozpuszczalnik itp.

Rodzaje wody

Rodzaje wody w zależności od czystości i zastosowania (w przybliżeniu w kolejności procesu produkcyjnego):

* woda surowa
o woda opadowa np. deszczówka
o woda powierzchniowa np. rzeka
o woda podskórna
o woda gruntowa
o woda adhezyjna
o woda błonkowata
o woda głębinowa
o woda źródlana
o woda słona np. morska
o woda słodka np. z jeziora
o woda zaburtowa
* woda użytkowa (zasoby wodne)
o woda wodociągowa
o woda pitna
o woda przemysłowa
przygotowanie wody
# woda twarda
# woda miękka
# woda demineralizowana
# woda gorzka
# woda odgazowana
woda zasilająca
woda kotłowa
woda obiegowa
skropliny (kondensat)
o woda destylowana
o woda podwójnie destylowana (woda redestylowana)
* ścieki
o ścieki komunalne
o ścieki bytowe
o ścieki przemysłowe
o woda zęzowa
o fekalia
o gnojowica
o Mocz

Zanieczyszczenia
* typ:
o mechaniczne np. muł
o koloidalne np. olej
o roztwory np. sól
o biologiczne np. bakterie (miano Coli), wirusy

Klasyfikacja zanieczyszczeń ze względu na:

* sposób ich usuwania:
o zanieczyszczenia zawieszone i pływające; usuwane w procesach fizycznych sedymentacji lub filtracji,
o zanieczyszczenia koloidalne – o cząsteczkach wielkości poniżej 100?m; usuwane w specjalnych procesach, np.ultrafiltracji, koagulacji,
o zanieczyszczenia rozpuszczone – w formie roztworu; usuwane metodami fizykochemicznymi lub metodami chemicznymi.

* wpływ na zdrowie:
o związki trujące i szkodliwe,
o związki nieszkodliwe – w zależności od stężenia mogą równocześnie wskazywać na zanieczyszczenie wody,
o związki pożądane dla zdrowia.

* ich pochodzenie:
o biologiczne i bakteriologiczne,
o fizyczne,
o chemiczne,
o izotopami pierwiastków promieniotwórczych.

Oczyszczanie

Biologiczne:

* bakterie
* inne mikroorganizmy

Chemiczne:

* ozonowanie
* strącanie osadów
* wymiana jonowa

Mechaniczne:

* destylacja
* filtracja
* odwrócona osmoza
* sedymentacja
* krystalizacja

Ciekawostka:

Woda ma swoje święto – 22 marca.
Nawet w warunkach domowych łatwe jest doprowadzenie wody do wrzenia przy 95 stopniach Celsjusza – w czasie głębokiego niżu barycznego.
Niżem barycznym nazywa się system niżowy, w którym występują zazwyczaj układy frontalne. Nacisk jest tutaj położony na to, że niż baryczny jest zjawiskiem pogodowym, a nie po prostu obszarem niskiego ciśnienia. Wraz z przyjściem centrum niżu obserwuje się spadek ciśnienia i zazwyczaj zmianę innych parametrów, takich jak temperatura czy zachmurzenie. Wbrew potocznym oczekiwaniom wiatr w rozwiniętym (czasowo) niżu barycznym nie wieje od obszaru ciśnienia wysokiego do niskiego, lecz równolegle do linii stałego ciśnienia. W niżu wiatry wieją cyklonalnie, czyli na półkuli północnej przeciwnie do wskazówek zegara.

1. Jakie niespodzianki miał na myśli spiker radiowy?
Ze względu na zmniejszenie przyciągania ziemskiego zmieniłyby się wartości wielkości fizycznych takich jak: siła ciężkości, ciśnienie hydrostatyczne, siła wyporu oraz energia potencjalna.
Siła ciężkości odpowiada za przyciąganie ciała do Ziemi. Gdyby zmniejszyła się, ludziom trudniej byłoby poruszać się, ponieważ przyczepność do podłoża zmalałaby. Wprawdzie przyspieszenie ziemskie byłoby większe niż przyspieszenie na Księżycu, jednak warunki życia na pewno by się zmieniły. Zaletą tej zmiany byłyby mniejsze uszczerbki na zdrowiu w wypadkach związanych ze spadaniem ciał z dużych wysokości. Kolejnym plusem byłoby mniejsze zużycie paliwa przez samoloty i inne obiekty latające. Ludzie podróżujący liniami lotniczymi odczywaliby mniejszy dyskomfort podczas startu i lądowania maszyn. Ptaki wkładałyby mniej siły i mogłyby pokonać większe odległości niż obecnie. Sportowcy, np. siatkarze, mniej męczyliby się podczas meczy, ponieważ piłka wolniej opadałaby na ziemię.
Zmniejszona wartość siły wyporu ułatwiłaby życie stworzeń wodnych. One również nie musiałyby wkładać tyle siły w poruszanie się po swoim środowisku. Z kolei ludzie mieliby większe problemy z utrzymaniem się na powierzchni wody. Zwiększyłaby się liczba wypadków śmiertelnych związanych z utonięciem. Statki musiałyby pływać z mniejszym obciążeniem, ponieważ ich obecna waga mogłaby je pociągnąć na dno.
Zmniejszona wartość ciśnienia hydrostatycznego ułatwiłaby nurkowanie. Można by bez problemu dostać się do większych głębokości, do których do tej pory nie mieliśmy dostępu.
Reasumując nasze rozważania zmniejszona wartość przyspieszenia ziemskiego przyniosłaby zarówno korzyści jak i straty. Z pewnością plusem byłaby zmniejszona wartość siły ciężkości, a do minusów zaliczylibyśmy zmniejszenie siły wyporu.

2. Co czułbyś, gdybyś nagle znalazł się w takiej sytuacji.
Gdybyśmy znalazły się w takiej sytuacji zdenerwowałybyśmy się. Najpierw jednak powiadomiłybyśmy swoich wszystkich znajomych, którzy, być może, nie słyszeli komunikatu radiowego. Później poszukałybyśmy w internecie informacji na temat przyspieszenia ziemskiego i tego, co nam może grozić. Następnie dostosowałybyśmy się do wymogów bezpieczeństwa. Postarałybyśmy się o zgromadzenie zapasów żywności i wody pitnej, w razie jeszcze większej awarii, oraz przyniosłybyśmy do domu nasze zwierzątka i przedmioty znajdujące się na podwórku. Następnie włączyłybyśmy telewizor lub radio i czekałybyśmy na dalsze informacje lub wskazówki na temat życia w zaistniałych warunkach.

JAK DZIAŁA OKO?

Światło wpadające do oka biegnie przez rogówkę, komorę przednią oka, soczewkę i ciało szkliste, by zakończyć swą podróż na siatkówce wywołując wrażenie wzrokowe przekazywane do mózgu za pośrednictwem nerwów łączących się w nerw wzrokowy. Rogówka, wraz z cieczą wodnistą, soczewką i ciałem szklistym, stanowią układ skupiający promienie świetlne tak, by na siatkówce pojawiał się ostry obraz obserwowanego przedmiotu i dawał jak najostrzejsze wrażenie wzrokowe. Dlatego też soczewka ma możliwość zmiany swojego kształtu, a co za tym idzie mocy optycznej. Pozwala to na ogniskowanie na siatkówce przedmiotów znajdujących się w różnych odległościach od oka. Zdolność tę nazywamy akomodacją. Ostre widzenie uzyskiwane jest wtedy, gdy ognisko obrazowe pokrywa się z siatkówką. W przypadku, gdy oko nie jest w stanie zogniskować światła dokładnie na siatkówce mówimy o wadach wzroku.

RÓŻNE KOLORY ŚWIATA…

Oko odbiera tylko część promieniowania nań padającego. Związane jest to z własnościami fizyko-chemicznymi rogówki, czopków i pręcików. Odbieramy zatem tylko światło, które mieści się w zakresie tzw. okna optycznego. Okno optyczne to przedział długości fali elektromagnetycznej (światła) od ok. 400nm (co odpowiada światłu o barwie fioletowej) do ok. 700nm (co odpowiada światłu o barwie czerwonej). Powyżej długości 700nm znajduje się niewidoczna dla człowieka podczerwień, a poniżej 400nm, również niewidoczny, ultrafiolet. Do fal elektromagnetycznych zaliczamy także niewidoczne dla człowieka promienie gamma, promienie X i inne.
Promieniowanie o długości fali spoza okna optycznego nie jest przepuszczane przez rogówkę oka. Promieniowanie, które wniknie do oka w różnym stopniu wywołuje reakcje elektrochemiczne w czopkach i pręcikach stając się źródłem bodźców. Ze względu na różną budowę czopków i pręcików występują różne właściwości widzenia ciemnego (przy małym oświetleniu, np. w nocy) i jasnego (przy dużym oświetleniu, np. w dzień) .

DLACZEGO CZŁOWIEK MA PARĘ OCZU ?

Gdy patrzymy na przedmiot ustawiony bardzo daleko od nas osie patrzenia obu oczu ustawione są prawie równolegle. Jeżeli przedmiot ten będziemy zbliżali w naszym kierunku, to mięśnie gałek ocznych będą zmieniać położenie gałek tak by osie widzenia podążały za tym przedmiotem, a tym samym przecięły się. Zjawisko to nosi nazwę konwergencji. Im bliżej oczu znajdzie się nasz przedmiot, tym osie patrzenia przetną się pod większym kątem. Analizując ten kąt mózg człowieka wnioskuje o odległości obserwowanego przedmiotu od oczu. Gdyby zatem człowiek wyposażony był w tylko jedno oko bardzo trudno byłoby mu określać odległość obserwowanego przedmiotu od siebie.

ŚWIAT DO GÓRY NOGAMI…
Obraz przedmiotu na siatkówce jest odwrócony “do góry nogami”, a wynika to z fizycznej budowy oka (soczewka odwraca obraz). W pierwszych dniach życia mózg człowieka uczy się widzieć prawidłowy obraz obracając go by w późniejszym życiu robić to automatycznie. Czyli niemowlę widzi świat “postawiony na głowie” i dopiero po pewnym czasie zaczyna widzieć normalnie.

WADY WZROKU

Daltonizm – Oko ludzkie przystosowane jest do widzenia barw światła o długości fali w zakresie od około 400 nm. (barwa fioletowa ) do około 700 nm. (barwa czerwona ).
Jedną z wad wzroku jest daltonizm polegający na złym rozpoznawaniu barw. Nazwa wady pochodzi od nazwiska angielskiego fizyka i chemika J. Daltona, który jako pierwszy opisał ślepotę na barwy zieloną i czerwoną. Może być to wada wrodzona lub nabyta. Daltonizm wrodzony jest wadą dziedziczną, na którą cierpi w różnym stopniu 8% mężczyzn i 0,5% kobiet. Daltonizm nabyty może być wynikiem przejścia choroby siatkówki lub drogi wzrokowej. Wada ta jest często definiowana jako ślepota na barwę czerwono – zieloną. Występuje także ślepota na barwę czerwoną, rzadziej zieloną i bardzo rzadko na fioletową. Ostrość wzroku jest zwykle prawidłowa. Całkowita ślepota na barwy jest wynikiem niedorozwoju czopków siatkówki i łączy się ze znacznym obniżeniem ostrości wzroku i trudnością przystosowania się do światła.

Dalekowzroczność – jest wynikiem zbyt małych rozmiarów przednio – tylnych oka lub niewystarczającą siłą łamiącą układu optycznego oka. Nadwzroczność jest wadą, która wzrasta z wiekiem (starczowzroczność, prezbiopia) wskutek postępującego osłabienia aparatu nastawczego oka, w wyniku zmniejszenia sprawności mięśnia rzęskowego i elastyczności soczewki.
Promienie równoległe w oku nadwzrocznym ogniskowane są za siatkówką. Żeby dobrze zobaczyć przedmiot dalekowidz musi odsunąć przedmiot od oczu. W celu poprawy ostrości widzenia dalekowidza stosuje się okulary korekcyjne lub soczewki kontaktowe.

Astygmatyzm – U osoby z astygmatyzmem rogówka nie jest kulista lecz owalna. Powoduje ona deformację obrazów w linii poziomej bądź pionowej. Dość często zdarza się, że astygmatyzm jest stwierdzany od razu w wieku dziecięcym. Rozwój astygmatyzmu w wieku dojrzałym jest minimalny.

Krótkowzroczność – jest najczęściej spotykaną wadą refrakcyjną oka ludzkiego. Wada ta polega na tym, że oko skupiające promienie świetlne, ogniskuje je przed siatkówką. Obraz na siatkówce jest przez to zamazany, a wrażenie wzrokowe krótkowidza jest nieostre. Żeby dobrze zobaczyć przedmiot krótkowidz przysuwa przedmiot bliżej oczu.

Zez – to chorobą oczu objawiającą się osłabieniem mięśni ocznych, co powoduje zmianę kąta patrzenia jednego oka względem drugiego. Efektem zeza jest zaburzenie widzenia stereoskopowego. Zez można zniwelować za pomocą odpowiednich okularów i ćwiczeń lub chirurgicznie.
Zez może spowodować powstanie Amblyopii – leniwe oko, czyli osłabienie zdolności widzenia w jednym oku. Leczenie polega na zasłonięciu zdrowego oka, tym samym zmuszając leniwe oko do pracy.

Elektrownia jądrowa to obiekt przemysłowo-energetyczny, wytwarzający energię elektryczną poprzez wykorzystanie energii pochodzącej z rozszczepienia jąder atomów, najczęściej uranu, w której ciepło konieczne do uzyskania pary, jest otrzymywane z reaktora jądrowego. Elektrownie tą cechuje przede wszystkim ekologiczna eksploatacja. Do środowiska z niej nie wydobywają się żadne szkodliwe substancje, co przyczynia się do zmniejszenia zanieczyszczenia powietrza. Obecnie w 31 krajach działa 437 reaktorów, co pozwala uniknąć emisji do atmosfery 2,3 miliarda ton dwutlenku węgla. Takie rozwiązanie zasilania miast eliminuje również problem składowania lotnych popiołów i nie wymaga hałaśliwych maszyn do nawęglania, co sprawia, iż warunki pracy są milsze. Budowa elektrowni atomowej jest kosztowana, ale korzyści jakie niesie są olbrzymie. Pomimo wielkich kosztów budowy samo energia była by o wiele tańsza, gdyż złoża uranu to złoża bardzo długotrwałe. Na Ziemi jest go na tyle dużo, że wystarczy na kilkaset lat czego nie można powiedzieć o węglu (głównym składniku napędowym elektrowni). Węgiel to źródło energii, które jak szacują naukowcy wystarczy na co najwyżej kilkadziesiąt lat. Wiadomo, iż jak każda rzecz elektrownia jądrowa ma również swoje wady. Niekontrolowane awarie lub co gorsza wybuchy mogą być powodem potężnych szkód, jak na przykład wybuch reaktora w Czarnobylu. Widmo awarii jest poważną wadą, jednak największym problemem owych elektrowni jest kłopotliwe składowanie i zagospodarowanie odpadów promieniotwórczych oraz możliwość skarżenia wód i gleby znajdujących się w rejonie składowania odpadów. Mniej uderzającymi wadami jest możliwość wykorzystania elektrowni jako fabryki do budowy broni atomowej przez terrorystów oraz oczywiste obawy społeczeństwa i protesty ekologów.

Elektrownia wiatrowa to zespół urządzeń produkujących energię elektryczną, wykorzystujących do tego turbiny wiatrowe. Prąd elektryczny pochodzący z tych elektrowni nazywany jest ekologicznym prądem, gdyż wytwarzanie jego nie pociąga za sobą spalania żadnego materiału. Elektrownia ta jest całkowicie bezpieczna dla środowiska, co jest głównym celem ekologów na świecie. Nie pociąga również ze sobą produkcji jakichkolwiek odpadów. Dzięki nieskomplikowanej budowie urządzeń jest doskonałym rozwiązaniem dla małych gospodarstw nie mających dostępu do sieci elektrycznej. Oczywistą zaletą tej elektrowni jest to, że wiatr to zasób nie wyczerpywany. Jeszcze jednym plusem jest fakt, iż duża ilość farm wiatrowych pozwala na zmniejszenie siły wiatru. Niestety rozwiązanie w postaci elektrowni wiatrowej nie jest możliwe dla wszystkich, gdyż w głębi kontynentu europejskiego występują cisze wiatrowe. Ewidentnymi minusami budowy takich elektrowni są wysokie koszta i zagrożenie dla powietrznej flory. Ogromne wiatraki według wielu szpecą krajobraz i wytwarzają hałas. Dlatego też elektrownie wiatrowe nie są najmodniejsze wśród społeczeństwa zamieszkującego piękne krajobrazowo tereny.

Dlaczego lubię elektrownie atomowe? Lubię je, ponieważ przynoszą wiele korzyści . I chociaż mają swoje wady to pomimo wszystko są jak na razie jednym z lepszych rozwiązań dla współczesnego świata. Dlaczego bardziej od elektrowni jądrowych lubię elektrownie wiatrowe? Bo to najbezpieczniejsze rozwiązanie problemu zasilenia miast. Chociaż pociąga za sobą wysokie koszty to jest bardzo korzystne dla środowiska. I nawet minusy jakie jej towarzyszą nie są w stanie odwieść mnie od mojego stanowiska. Bo czymże jest zeszpecony krajobraz czy niewielki hałas w porównaniu z czystym powietrzem. Po co marnować wartościowe złoża, których odnowienie trwa tysiące milionów lat skoro mamy nie wyczerpywalne zasoby. Jak można mówić, iż elektrownie wiatrowe są nieprzydatne skoro chociażby Niemcy mają tyle farm wiatrowych, że stanowią około 40% zapotrzebowania. Cisza wiatrowa to nie powód aby rezygnować z ekologicznego rozwiązania. Przecież podczas tej ciszy można skorzystać z innych nie wyczerpywalnych źródeł. A tam gdzie nie ma możliwości budowy farm wiatrowych zawsze można postawić elektrownie atomową, która jest też dość korzystnym rozwiązaniem.

Problem energetyki zawsze pozostanie kwestią sporną, ale mam nadzieje, że owe spory zaczną być rozwiązywane z korzyścią dla środowiska. A ludzie odpowiedzialni za elektrownie w pełni potrafili wykorzystać ich potencjały i w bezpieczny sposób dostarczać nam tyle energii ile tylko potrzebujemy.

Kartezjusz, a właściwie Rene Descartes urodził się w 1596 roku w La Haye, prowincji Touraine we Francji. Wykształcenie zdobywał w jezuickim kolegium w La Fleche (gdzie mieszkał w latach 1604-1612) i w Paryżu (mieszkał tam do 1618 r), w którym ukończył w 1616 roku studia matematyczne. Lata 1618-1628 spędził na podróżach, chcąc poznać świat i ludzi. W tym czasie był w Niemczech, Holandii, Francji, przez pewien czas służył jako żołnierz w bawarskiej armii, najpierw protestanckiej a później katolickiej. W roku 1629, poszukując spokoju dotarł do Holandii gdzie spędził 20 lat poświęcając się pracy. Później udał się do Szwecji na zaproszenie królowej Krystyny, jednak nie wytrzymując ostrego klimatu zmarł w Sztokholmie w 1650 roku.

Kartezjusz uważany jest za ojca nowożytnej filozofii. Sam podawał się za myśliciela, który zerwał z bezwartościową tradycją i zaczął tworzyć naukę od początku. Jednocześnie był bardzo związany z prądem augustyńskim i tradycją scholastyki. Metafizyka i postawa podczas rozwiązywania zagadnień były bliskie poglądom Augustyna, Bonawentury, Dunsa Szkota. Słynne słowa: “cogito, ergo sum”- myślę, więc jestem – zostało wypowiedziane przez św. Augustyna. Pomimo tego Kartezjusz wprowadził nową metodologię i zbudował nowy system filozofii.

Jednym z celów Descartesa była reforma nauki. Za przyczynę za przyczynę tego kryzysu uważał brak odpowiedniej metody takiej, która nie tylko ułatwi zdobywanie wiedzy ale przede wszystkim zapewni jej niezawodność. Za dzień odkrycia tej metody uznał 11.11.1620r, a ukończył metodologię w 1626r. Jasność i Wyraźność były miarą niezawodną wiedzy, dlatego to, co jest jasne i wyraźne (clair et distinct) musi być pewne. Splątane myśli są błędne, dlatego jasne jest to, co proste. Według niego nauce potrzebna jest metoda analityczna, która wykrywa proste składniki w myślach.

Dla Kartezjusza najwięcej zalet naukowych miała matematyka. Chciał, aby pod względem ścisłości i pewności wszystkie nauki były do niej podobne, ponieważ ona rozważa tylko własności ilościowe, a liczby daje się ująć w przestrzeń i ruch. Ideałem było rozważać całą przyrodę wyłącznie geometrycznie i mechanicznie.

Szukał twierdzenia, które oprze się wszelkim wątpliwościom. Próbował wszelkie argumenty sceptyczne, jednak zwątpienie było punktem wyjścia głoszonym dla uzyskania pewności. Argumenty te, które pojawiały się już w średniowieczu i starożytności: złudzenia zmysłów, , braku granicy między jawą a snem i możliwości wprowadzania w błąd przez potężniejszą od nas istotę.

Ostoja pewności odnalazła się w wątpieniu. Cogito ergo sum- myślę, więc jestem. Jeżeli wątpię, to myślę. Myśl istnieje nawet jeżeli śpię lub zła moc wprowadza w błąd. Mogę się mylić, ale tylko wtedy kiedy myślę. Wniosek z tego taki, że nie możemy być pewni istnienia rzeczy zewnętrznych, ale istnienie myśli jest pewne. Pociągało to za sobą istnienie jaźni, bo jeżeli jest myśl, to musi być ktoś, kto myśli. Zwróciło to uwagę na człowieka, w którego świadomym duchu znajduje się fundament wiedzy.

Istnienie boga wynika z faktu myślenia i jaźni. Jaźń jest niedoskonała, musi mieć doskonałą przyczynę, jaką jest bóg. Istnienie boga wynika z samej doskonałej idei. Skutek nie może być doskonalszy od przyczyny, dlatego jaźń nie może być przyczyną istnienia boga. Idea boga została przez niego wytworzona w naszym umyśle. Natomiast istnienie boga gwarantuje nam istnienie świata materialnego.

Przymiotem boga była jego doskonałość. Wynikiem analizy było stwierdzenie, że bóg jest wolą, bo jest to jedyna z władz duchowych, która jest nieograniczona.

Natomiast przymiotem duszy jest świadomość i myślenie- wprowadziło to nowy podział- na istoty świadome i nieświadome (zastąpiło to starożytny podział na żywe i martwe). Istota świadoma posiada duszę.

Za jedyny z przymiotów ciała Kartezjusz uważał rozciągłość (za przykład podawał kawałek wosku, który ogrzany zmieniał wszystkie właściwości), a za jej właściwość nieskończoną podzielność (co wykluczało budowę atomową). Jedyną postacią zmian, jakie zachodzą w ciele jest ruch, więc ciała posiadają właściwości geometryczne i ulegają zmianom mechanicznym.

Kolejnym stwierdzeniem Decartesa było, że ruch został udzielony ciału przez boga. Ciała nie są zaopatrzone w siły i nie mają zdolności wytwarzania ruchu.

Ciało nie może spowodować powstania czegokolwiek w duszy, tak jak i dusza w ciele, jednakże mogą wpływać na zmianę kierunku tego, co się w nich dzieje.

Rozum i równorzędne z nim zmysły są miarą poznania. Analiza, jaka się w nich odbywa doprowadza do znalezienia trzech rodzajów idei: wrodzonej, nabytej i skonstruowanej przez nas. Idee wrodzone są doskonałe, bo zostały wpojone nam przez boga.

Kartezjusz podzielił przeżycia na bierne i czynne. Kiedy przedstawiam cos, to zachowuje się biernie- wtedy nie mogę popełnić błędu. Gdy twierdzę lub zaprzeczam- czynnie wtedy mogę popełnić błąd. Błąd i fałsz pojawiają się wtedy, gdy wydajemy osądy.

Kartezjusz znalazł wielu następców. W Holandii i Francji utworzyły się szkoły kartezjańskie, nauka dostała się na uniwersytety. W drugiej połowie XVII wieku kartezjanizm był poglądem większości ludzi wykształconych, jednak w trochę zmienionej formie. Był wierny metodologii kartezjańskiej, natomiast nie interesował się metafizyką (był to kartezjanizm połowiczny, który stał się formą przejściowa pomiędzy czystą postawą kartezjańską a oświeceniową postawą pozytywistyczną.

Dzieła:
“Essais” 1637 r.
Meditationes de prima philosophia 1641 r.
Principia philosopiae 1644 r.
Les passions de l`ame 1649 r.
Oraz inne ogłoszone po śmierci autora

ANEGDOTY Z ŻYCIA KARTEZJUSZA:
John Aubrey pisał, że był tak sławnym uczonym, że wizyty składało mu mnóstwo uczonych mężów. Na prośbę, aby pokazał swoje narzędzia geometryczne wyjmował z małej szuflady kompasy ze złamaną nóżką, a zamiast linijki używał złożonej na pół kartki.

Bibliografia:
Władysław Tatarkiewicz “Historia Filozofii”
Diane Collinson “Pięćdziesięciu wielkich filozofów”
Encyklopedia PWN sześciotomowa
Richard H. Popkin, Avrum Stroll “Filozofia”

fiz. zaburzenie falowe w ośrodku sprężystym zdolne do wywołania wrażenia słuchowego, a także wrażenie słuchowe wywołane tym zjawiskiem; dźwięk stanowią zachodzące z odpowiednią częstotliwościach zmiany ciśnienia akustycznego; źródłem dźwięku są ciała drgające i zawirowania powietrza; dla człowieka słyszalne są dźwięki w zakresie częst. 16 Hz?20 kHz; dźwięk o częstotliwosciach mniejszych to infradźwięki, większych ultradźwięki, hiperdźwięki. Poziom natężenia dźwieku określa się w jednostkach zwanych belami(B). W praktyce stosuje się jednak mniejszż jednostkę: decybele(dB).

2.Fale dźwiekowe

Fale dźwiękowe są podłużnymi falami mechanicznymi.
Mogą one rozchodzić się w ciałach stałych, cieczach i gazach. Zaburzenia te polegają na przenoszeniu energii mechanicznej przez drgające cząstki ośrodka (zgęszczenia i rozrzedzenia) bez zmiany ich średniego położenia.

3.Infradźwięki

Infradźwięki są to fale dźwiękowe niesłyszalne dla człowieka, których częstotliwość jest za niska, aby odebrało je nasze ucho. Infradźwięki maja bardzo dużą długość fali- powyżej 17 m., przez to słabo tłumione mogą rozchodzić się na znaczne odległości. Drugim problemem jest ich słabe tłumienie poprzez ekrany akustyczne.
Źródła infradźwięków można podzielić:
naturalne:
wulkany,
grzmoty,
silny wiatr,
trzęsienia Ziemi (fale sejsmiczne),
duże wodospady.

sztuczne:
pojazdy samochodowe (głównie ciężkie a także samoloty, helikoptery),
przemysł (sprężarki tłokowe, pompy próżniowe i gazowe, wieże wiertnicze, turbodmuchawy),
eksplozje,
drgania mostów,
urządzenia chłodzące i ogrzewające powietrze,
wieżę chłodnicze,
rurociągi.
Zastosowanie infradźwięków.
Infradźwięki są też wykorzystywane przez słonie i wieloryby do komunikacji na duże odległości. W medycynie infradźwięki znalazły zastosowanie, w niektórych specjalistycznych przyrządach terapeutycznych.

4.Ultradźwięki

To fale dźwiękowe, których częstotliwość jest zbyt wysoka, aby usłyszał je człowiek. Za granicę uważa się 20 kHz, choć dla większości ludzi granica ta jest znacznie niższa. Niektóre zwierzęta mogą emitować i słyszeć ultradźwięki, np. pies, szczur, delfin, wieloryb, chomik czy nietoperz.
Zastosowania ultradźwięków.
-Ultradźwięki wykorzystywane są w urządzeniach echolokacyjnych. Echolokacja to odnajdywanie i lokalizacja róznych przedmiotów z wykorzystaniem fali akustycznej. Echo jest falą dźwiękowa, która powraca do nas po odbiciu się od jakiejś dalekiej przeszkody. Echa- zazwyczaj ultradźwiękowe sa często używane do onajdywania ciał i określania ich dokładnego położenia przez pomiar czasu powrotu echa do źródła wysyłającego dźwięk. Urządzenie echolokacyjne, zwane sonarem, jest wykorzystywane do poszukiwania ławic ryb, mierzenia głebokości i badania dna morskiego. Komputery mogą przetworzyć sygnały echolokacyjne w obraz na ekranie.
-Posługując się podobnymi urządzeniami, inżynierowie mogą swierdzić, czy nie ma wad lub pęknięć w metalowych elementach konstrukcyjnych samolotów, mostów itp. Ta metoda badania ciał stałych, wykorzystująca echo fali akustycznej, nosi nazwę defektoskopii ultradźwiękowej.
-Ultradźwięki stosuje się również w medycynie, w skanowaniu ultradźwiękowym ciała ludzkiego przy wykorzystaniu urządzeń zwanych ultrasonografami(USG).Kości, tłuszcz, mięśnie w różny sposób odpijają ultraźwięki. Fale odbite przekształcone są przez komputer w impulsy elektryczne tworzące obraz na ekranie. Można w ten sposób zbadać np. dziecko znajdujące się jeszcze w łonie matki.
-Wieloryby i delfiny korzystają z echolokacji, poruszajac się w głębinach mórz.
-Ogniskując np. wiązkę ultradźwięków na kamieniach nerkowych można spowodować ich kruszenie.

5.Hałas

Środowisko akustyczne, obejmuje ogół dźwięków i szmerów o różnej sile głośności, różnym przeznaczeniu, odbieranych przez nas w różnych sytuacjach. Hałasem stają się bodźce lub zespół bodźców działających akustycznie, a zarazem psychicznie:
?z nadmierną intensywnością, czyli głośnością dźwięków,
?z określoną częstością i długotrwałością występowania,
?z dużą różnorodnością pobudzeń słuchowych składających składających się na ogólne pojęcie hałasu.
Słuch
Hałas działa na analizator słuchu, który odgrywa ważną rolę w pracy, a zwłaszcza umysłowej. Organ słuchu podobnie jak inne analizatory składa się z trzech części: receptora, dośrodkowych dróg nerwowych od receptora do mózgu oraz ośrodka korowego.

Wpływ hałasu
Hałas działa na receptor słuchu, stwarzając niebezpieczeństwo uszkodzenia ucha wewnętrznego i ewentualnie błony bębenkowej oraz na układ nerwowy, utrudniając skupienie uwagi, drażniąc system wegetatywny, wprowadzając nadmierne pobudzenie lub wywołując apatie i przygnębienie oraz utrudniając sprawny przebieg czynności psychomotorycznych.

I zasada dynamiki (zasada bezwładności):
Jeżeli na ciało nie działa żadna siła lub działające siły równoważą się, to ciało pozostaje w spoczynku lub porusza się ruchem jednostajnym prostoliniowym (po prostej ze stałą prędkością). Ciało porusza się ruchem jednostajnie prostoliniowym lub spoczywa jeżeli nie działają na niego żadne inne ciała lub gdy działania innych ciał wzajemnie się równoważą.
II zasada dynamiki:
Gdy siły działające na ciało nie równoważą się, to ciało porusza się ruchem zmiennym. Kierunek i zwrot tego przyspieszenia są zgodne z kierunkiem siły wypadkowej, a wartość proporcjonalna do wartości siły. Wartość przyspieszenia ciała o masie m jest wprostproporcjonalna do wartości wypadkowej siły działającej na to ciało, a jego kierunek i zwrot są zgodne z kierunkiem i zwrotem tej siły. Ciało o większej masie pod działaniem takiej siły wypadkowej uzyskuje mniejsze przyspieszenie.
Przyspieszenie z jakim porusza się ciało jest proporcjonalne do działającej siły a odwrotność masy jest współczynnikiem proporcjonalności. Kierunek i zwrot przyspieszenia jest zgodny z kierunkiem i zwrotem siły.

III zasada dynamiki (zasada akcji i reakcji):
Jeżeli jedno ciało działa pewną siłą na drugie ciało, to ciało drugie oddziałuje na ciało pierwsze z siłą równa co do wartości, działającą w tym samym kierunku , lecz mającą przeciwny zwrot.

Pęd ciał:
Pęd punktu materialnego jest równy iloczynowi masy [m] i prędkości [v] punktu. Pęd jest wielkością wektorową; kierunek i zwrot pędu jest zgodny z kierunkiem i zwrotem prędkości.

W układzie SI jednostka pędu nie ma odrębnej nazwy, a jest określana za pomocą jednostek prostszych, np. niuton?sekunda (N?s) lub kilogram?metr/sekunda (kg?m/s).

Ruch po okręgu:

Ruch po okręgu jest przykładem ruchu zachodzącego w dwóch wymiarach. Przy czym (oczywiście)
torem ruchu po okręgu jest okrąg. v=(2?r)T
Układ Słoneczny:
Układ Słoneczny jest układem ciał astronomicznych znajdujących się pod dominującym wpływem pola grawitacyjnego Słońca, związanych wspólnym pochodzeniem. Składa się ze Słońca, czterech planet skalistych (Merkurego, Wenus, Ziemi i Marsa) oraz ich naturalnych satelitów (księżyców), pasa planetoid, czterech planet gazowych (Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna) oraz ich satelitów, niewielkich obiektów leżących poza orbitą Neptuna (w tym Plutona, który do niedawna uznawany był za planetę, a obecnie określany jest mianem planety karłowatej), komet, ciał meteorowych oraz pyłu i gazu międzyplanetarnego.
Praca:
Praca ma wartość 1J, gdy została wykonane przez siłę 1N i jeżeli nastąpiło przemieszczenie ciała o 1m:

Moc:
1W określa moc takiego urządzenia, które w czasie 1s wykonuje pracę 1J.

Energia:
-kinetyczna: Energia kinetyczna ciał (a wiec i wykonana przez nie praca) jest tym większa, im większa jest masa ciała i im większe to ciało osiąga prędkość. Ek=(m*v2)/2
-potencjalna: Energia potencjalna ciężkości (grawitacji) ? równoważna wykonanej pracy ? zależy od masy ciała i od wysokości, na jaką to ciało zostanie wzniesione.
Ep=m*g*h
-zasada zachowania energii: E=Ek Ep=constans

KP

To samochody mają pierwsze miejsce w niszczeniu nam najbliższego środowiska naturalnego. Silniki spalinowe używane w pojazdach mechanicznych-autach, ciężarówkach czy autobusach ? są głównym zagrożeniem dla środowiska naturalnego i dla naszego zdrowia. Podczas pracy każdego silnika z rur wydechowych samochodu wydobywają się gazy spalinowe. Jest to mieszanina gazów będących produktami spalania paliw, z domieszką tlenu i niepalnych składników powietrza; przy spalaniu zupełnym ? dwutlenek węgla i wodór oraz ślady metanu. W gazach spalinowych otrzymywanych w procesie spalania zasiarczonych paliw stałych, ciekłych i gazowych znajduje się również gazowy dwutlenek siarki, będący przyczyną tzw. kwaśnych deszczów niszczących lasy i zakwaszających glebę. W gazach spalinowych powstałych w wyniku spalania etyliny jest obecny trujący dwutlenek ołowiu. Z rur wydechowych pojazdów wydobywają się takie gazy jak: tlenki węgla i azotu oraz węglowodory. Szkodliwe dla człowieka są też związki ołowiu (metalu ciężkiego) zawarte w benzynie i spalinach samochodowych. Coraz więcej ludzi zapada na choroby dróg oddechowych a w szczególności na astmę. Pojazdy mechaniczne mają też negatywny wpływ na niektóre zjawiska występujące w atmosferze takie jak np. efekt cieplarniany czy także kwaśne deszcze i zanieczyszczenie wód, o których pisze poniżej.

W wielu krajach wprowadza się coraz ostrzejsze przepisy dotyczące dopuszczalnych ilości substancji trujących w gazach spalinowych. Niestety, co roku przybywa coraz więcej samochodów, a to pociąga za sobą określone konsekwencje dla środowiska naturalnego. Popyt na pojazdy mechaniczne powoduje również, iż zwiększa się wzrost wydobycia rud metali, produkcji elementów gumowych i tworzyw sztucznych, oraz co najważniejsze liczba zanieczyszczeń.

Wyjaśnię pokrótce pojęcie efektu cieplarnianego.
Działalność ludzka może naruszyć równowagę miedzy ciepłem dochodzącym do Ziemi, a ciepłem wypromieniowanym z Ziemi, co spowoduje ocieplenie atmosfery ziemskiej. Istnieje ok. 30 gazów cieplarnianych, które pochłaniają promienie podczerwone (emitowane przez ziemię). Najważniejszy z nich to dwutlenek węgla. Ma on 50% udziału w efekcie cieplarnianym.. Działalność ludzi powoduje zwiększenie zawartości jego w atmosferze.

Wspomnę teraz o kolejnym zmartwieniu ekologów-kwaśnych deszczach.
Kwaśne zanieczyszczenia powietrza powodują 4 gazy:
-tlenki siarki SxOy (szczególnie dwutlenki siarki)
-tlenki azotu NxOy
-węglowodory CxHy
-ozon O3

Są to deszcze zawierające kwaśne zanieczyszczenia środowiska. Mają one niekorzystny wpływ na uprawy, zanieczyszczają wodę, niszczą budynki, ubrania, powodują choroby itp.
Kwaśne deszcze wpadające do rzek są jedną z przyczyn zanieczyszczenia powietrza.

Ciekawostka jest SMOG typu Los Angeles.
Powstaje w słoneczne, bezwietrzne dni ze spalin samochodowych. Wydalany z silników dwutlenek azotu pod wpływem promieniowania przechodzi cykl przemian, w wyniku których powstaje m. in. ozon. Reaguje on ze znajdującymi się w spalinach węglowodorami. Powstaje przy tym wiele toksycznych substancji.

Po przedstawieniu możliwości zanieczyszczeń przez pojazdy warto by wiedzieć jak się przed nimi bronić.
Wszystkie samochody powinny być wyposażone w katalizatory. Zmniejszają one stężenie zanieczyszczeń zanieczyszczeń spalinach o 90%, poprzez redukcję tlenków azotu, tlenku węgla i węglowodorów. Powinna być także używana benzyna bezołowiowa, która nie zanieczyszcza powietrza i gleby szkodliwymi dla zdrowia związkami ołowiu.
Badania wykazały, że gdybyśmy zamiast jeździć prywatnymi samochodami, przesiedli się do środków transportu zbiorowego moglibyśmy również zmniejszyć zanieczyszczenie środowiska. Gdyby nastąpił wzrost korzystania z publicznych środków transportu o 1%, emisja CO2 obniżyłaby się o 15%.

Na tych słowach kończę tą pracę i mam nadzieję, że każdy, kto ją przeczyta weźmie sobie moje przemyślenia głęboko do serca, ponieważ Ziemia jest naszym wspólnym dobrem i powinniśmy ją i jej bogactwa zachować dla przyszłych pokoleń.

Bibliografia:

1. Portal internetowy Onet. pl.
2.,,Ziemia??Co i jak-tom 39 Wydawnictwo ATLAS.
3.Encyklopedia popularna PWN.
4.Encyklopedia Multimedialna PWN-Fizyka.
5.Encyklopedia szkolna-przyroda polska.

Telegraf bez drutu – właściwie proste radiowe urządzenie nadawczo-odbiorcze, pozwalające na odległość przekazać sygnały radiowe, zakodowane kodem Morse’a. Telegraf “bez drutu” został zbudowany w oparciu o nadajnik i odbiornik Marconiego, a wykorzystywany po raz pierwszy na transatlantykach (np. RMS Titanic).

Telegraf optyczny- to rodzaj telegrafu opierający się na obserwacji wzrokowej nadawanych w różny sposób sygnałów. Był to szybszy sposób przekazywania informacji niż przekazywanie jej drogą ustną czy pisemną, wyparty ostatecznie przez telegraf elektryczny w końcu XIX wieku.
Idea telegrafu optycznego jest bardzo stara i wg tradycji stosowany był już w starożytności – w ten sposób przy wykorzystaniu łańcucha ognisk miała być przesłana wiadomość o zdobyciu Troi (około roku 1184 p.n.e.) do Myken. W podobny sposób przesyłano też informacje w Cesarstwie Rzymskim – w roku 43 n.e. cesarz Klaudiusz przesłał do Rzymu wiadomość o zwycięstwie w Brytanii. W starożytnej Grecji i Kartaginie jako nośnika informacji stosowano pochodnie i zegar wodny (włączenie i wyłączenie zegara sygnalizowano pochodnią, poziom wody wskazywał umowną informację). Dodatkowo Grecy stosowali też telegraf optyczny przekazujący poszczególne litery alfabetu. W późniejszym okresie rozsyłano wici, będące też rodzajem optycznej informacji, podobnie jak i sygnalizacja chorągiewkami na morzu.
W roku 1791 francuski wynalazca Claude Chappe wraz z bratem Ignace Chappe opracował telegraf optyczny semaforowy, gdzie za pomocą odpowiedniego ustawienia trzech ruchomych ramion na maszcie możliwe było przesyłanie dowolnej litery przez łańcuch stacji, umieszczonych na specjalnych wieżach, nadbudówkach czy wyniosłościach terenu. W 1792 połączono w ten sposób Paryż z Lille, a w 1794 informację o zdobyciu przez Austriaków miejscowości Condé-sur-l’Escaut przekazano do Paryża w mniej niż godzinę po tym fakcie. Sieć stacji szybko rosła i została skopiowana przez wiele innych krajów. W czasie swoich kampanii Napoleon Bonaparte wykorzystywał sieć tego typu telegrafów do koordynacji ruchów swoich wojsk.
W 1849 we Francji telegraf ten w okresie szczytu swojej popularności łączył za pośrednictwem 534 stacji przekaźnikowych Paryż z 29 miastami, zapewniając znaczną szybkość przekazywania wiadomości (np. na trasie Paryż – Lyon, poprzez 20 stacji w ciągu 2 minut). W połowie XIX wieku telegraf ten był już powszechny w Europie.
W Polsce pierwsza linia telegrafu optycznego powstała na trasie Warszawa-Modlin w roku 1830, w 1835 uruchomiono linię Warszawa – Sankt Petersburg, a w 1838 Warszawa – Moskwa składająca się z 220 stacji obsługiwanych przez 1320 operatorów.
Ostatecznie zmierzch tego rodzaju komunikacji nastąpił około 1885 roku na korzyść telegrafu elektrycznego. Ostatnią linię komercyjnie działającego telegrafu optycznego zamknięto w 1880 w Szwecji.

Podstawowe pojęcia stosowane w telegrafii:

1) Kodowanie znaków, czyli tworzenie sygnału telegraficznego polega na zamianie każdego znaku w ciąg prostych elementów zwanych kombinacją kodową lub kodem telegraficznym. Tworzenie sygnału telegraficznego następuje przez przetworzenie lementów kombinacji kodowej w ciąg impulsów elektrycznych. Elementy kombinacji kodowej oznaczone są najczęściej znakiem lub – , 1 lub 0 , Z lub A , START lub STOP

2) Alfabet telegraficzny jest to zbiór wszystkich kombinacji kodowych z przyporządkowanym mu zbiorem znaków telegraficznych.

3) Sygnały telegraficzne są to ściśle określone ciągi impulsów elektrycznych.

4) Modulacja telegraficzna jest to przekształcenie kombinacji kodowej na sygnały elektryczne. W ten sposób, że każdemu elementowi przydziela się określony odcinek czasu nazywany odstępem lub elementem jednostkowym ( znamiennym ) modulacji i oznacza się jako e ( czyt. epsilon ) a mierzy w sekundach. Odstęp jednostkowy wynosi 20 ms . Element START trwa również 20 ms natomiast element STOP ma minimalny czas trwania 30 ms ( w zależności od potrzeb może być wydłużony ). Całkowity minimalny czas trwania sygnału i elementów START i STOP wynosi 150 ms .

5) Szybkość modulacji telegraficznej vm=1/e [bod]. Szybkość modulacji telegraficznej wyrażonej w bodach należy rozumieć jako liczbę odstępów jednostkowych przesyłanych kolejno po sobie w następujących sygnałach telegraficznych w ciągu 1 s .

6) Podstawowa częstotliwość sygnału telegraficznego albo modulacji

Rys. Łącze telegraficzne (teleksowe)

Telegraf aparat Morse?a

ALFABET FLAGOWY- zestaw flag różniących się kolorem, wzorem lub kształtem stosowany do sygnalizacji morskiej miedzy statkami.

ALFABET MORSE?A- alfabet którym literom i cyfrom przyporządkowane są układy kresek i kropek lub odpowiadające tym układom układy sygnałów.

ALFABET SEMAFOROWY- zespół sygnałów oznaczających poszczególne litery alfabetu, cyfry lub znaki umowne, przekazywanych za pomocą dwóch chorągiewek trzymanych przez sygnalistę lub za pomocą ruchomych strzałek urządzenia sygnalizujący jego.