Elementy mechaniczne
? Statyw, korpus mikroskopu: zapewnia sztywność całej konstrukcji, generalnie im sztywniejszy i cięższy mikroskop tym lepiej.
Konstrukcja statywu determinuje, czy dla regulacji odległości obiektyw-przedmiot (tj. nastawiania na ostrość, ogniskowania) przesuwamy w pionie stolik przedmiotowy względem nieruchomego obiektywu, czy też wykonujemy te ruchy tubusem (wraz z mocowanymi do niego obiektywami, okularami i innymi akcesoriami) podczas gdy stolik jest sztywno związany z korpusem.
Rozwiązanie pierwsze (podnoszony-opuszczany stolik) jest stosowane w nowszych mikroskopach. Jest lepsze bo zapewnia stałą wysokość okularów – co jest istotne z ergonomicznego punktu wiedzenia. Ważne jest też to, że stolik jako element ruchomy jest lżejszy od części tubusowej i okularowej. Problemem bywa bowiem zjawisko samoistnego opadania, “płynięcia” stolika lub tubus pod własnym ciężarem. Kompensacja ciężaru wymaga odpowiedniego dobrania oporu stawianego przez śrubę ruchu pionowego i gdy zostanie przekroczony zakres regulacji pojawia się tendencja do “płynięcia”. To może wręcz uniemożliwić stosowanie ciężkich nasadek fotograficznych lub innych urządzeń umieszczanych na tubusie. Takiej wady nie ma nowoczesna konstrukcja z podnoszonym stolikiem przedmiotowym, którego ciężar jest z reguły nieduży,
? Stolik przedmiotowy: służy do umocowania preparatu i jego przesuwu w poziomie w osiach X, Y, w zależności od rozwiązania konstrukcyjnego (patrz uwagi przy statywie mikroskopu) przez jego ruch w pionie reguluje się odległość obiektyw-przedmiot (tj. nastawia się ostrość). Mogę też być stoliki specjalnego przeznaczenia np. obrotowy, z precyzyjną podziałką, do pracy w świetle spolaryzowanym. W wyżej wspomnianym mikroskopie stolik jest wymienny i obracany w pewnym zakresie – blokowany jest w przez docisk nieopisanej na powyższym zdjęciu “wajhy” widocznej nieco ponad kondensorem. Poprzez zwolnienie blokady i wyjęcie stolika można go umieścić w położeniu takim aby śrubę posuwu poziomego preparatu (są to dwa, współoosiowe pokrętła) znadowała się pod prawą lub lewą ręką.
? Śruba ogniskowania makro- i mikrometyczna: śruby służące do ustawiania odległości przedmiot-obiektyw (nastawiania ostrości, ogniskowania).
W zależności od konstrukcji śruba podnosi-opuszcza stolik przedmiotowy lub tubus z obiektywami. Śruba ruchu drobnego – mikrometryczna, zaopatrzona jest zwykle w poddziałkę mikrometyczną. Może ona wtedy służyć do pomiaru grubości (wysokości) obiektu. Wartości mierzone tą techniką nie odpowiadają wprost odczytowi z podziałki śruby. Opis techniki pomiaru grubości mikroskopem,
Parfokalność. Odległość parfokalna mierzona jest od płaszczyzny oporowej obiektywu do jego ogniska przedmiotowego. Zgrubnie można ją ocenić patrząc na długość obiektywów o wysokim powiększeniu (mają bardzo małą odległość roboczą – tj. od przedniej soczewki do szkiełka przykrywkowego) stąd ich długość jest tylko nieznacznie mniejsza od odległości parfokalnej. W mikroskopach produkowanych od lat 60 XX wieku wynosi ona zwykle 45mm. W starszych rozwiązaniach bywa często mniejsza. Mieszanie w jednym mikroskopie obiektywów o różnej odległości parfokalnej jest bardzo niewygodne ponieważ zmusza przy zmianie obiektywu do żmudnego ogniskowania preparatu “od zera”. W szczególności różnica odległości parfokalnej może uniemożliwić zamienność obiektywów. Np. w mikroskopie PZO Biolar nie ma możliwości uniesienia na tyle wysoko stolika przedmiotowego aby móc zastosować obiektywy o krótkiej odległości parfokalnej ze “starych Zeissów.
W normalnej sytuacji mamy w rewolwerze mikroskopu zestaw obiektywów o tej samej odległości parfokalnej. Jest to korzystna sytuacji, bo oznacza, że po nastawieniu ostrości jednym obiektywem i następnie po zmianie na obiektyw o innym powiększeniu, obraz jest nadal ostro widoczny. Ewentualnie wymagana jest nieduża korekta ostrości przez obrót śruby ogniskowania mikro
W bardzo dawnych konstrukcja może się zdarzyć, że poszczególne obiektywy w zestawie mają różne odległości parfokalne, co jak wcześniej wyjaśniono jest bardzo kłopotliwe w eksploatacji.
? Rewolwer: obiektywy mikroskopu są osadzone w gniazdach obrotowej tarczy – rewolweru, jego obracanie umożliwia prostą zmianę obiektywu a tym samym używanego powiększenia,
? Tubus: przestrzeń pomiędzy obiektywem a okularem, w której następuje formowanie się obrazu; długość tubusu (tzw. długość optyczna tubusu – bo mechaniczna może być inna) w starszych konstrukcjach jest ustandaryzowana na 160mm (Zaiss i wielu innych) lub 170mm (Laica, czeskie mikroskopy). Jest to istotne zwłaszcza z tego względu, że obiektywy są projektowane na określoną długość tubusu. Jedynie dla niej mają skorygowane istotne aberacje. Wielkość ta, podana w milimetrach, jest wygrawerowana na obiektywach).
W mikroskopach zaprojektowanych pod koniec XX w. stosuje się przeważnie tzw. optykę korygowaną na nieskończoną i odpowiednie do tego obiektywy z wygrawerowanym symbolem nieskończoności. Przy czym o ile wymienność obiektywów projektowanych dla tubusa 160mm różnych marek była niemal zawsze możliwa, także dzięki wspólnemu standardowi gwintu (RMS), to obecnie, z uwagi na walkę konkurencyjną systemy poszczególnych głównych producentów mikroskopów nie są wzajemnie kompatybilne.
? Układ oświetleniowy. Oświetlenie jest krytycznym dla jakości obrazu elementem mikroskopowania i znajdziesz na zbiorczej kilka artykułów poświęconych temu tematowi, W dawnych konstrukcjach stosowano zwykle rozwiązanie z lusterkiem, z którym można było użyć zewnętrzny oświetlacz (lampę mikroskopową). Obecnie regułą jest oświetlacz zintegrowany (wbudowany) w korpus mikroskopu. W oświetleniu tkwi zwykle zasadnicza różnica pomiędzy pełnymi mikroskopami badawczymi, a uproszczonymi, tanimi mikroskopami studenckimi (np. PZO Studar) lub do rutynowych badań laboratoryjnych. Uproszczenie polega zwykle na rezygnacji z przysłony polowej, mozliwości centrowania i ustawiania odległości żarówki od kolektora, centrowania kondensora.
? układ mechaniczny kondensora: pozwala na regulacje położenia kondensora w pionie (ogniskowanie przysłony polowej w płaszczyźnie przedmiotowej w oświetleniu wg. Koehlara). W bardziej zaawansowanych modelach możliwe jest też centrowanie kondensora względem osi optycznej mikroskopu. Wspomniany PZO Biolar posiadają regulowaną mechniczną blokadę (śrubę dystansową) zabezpieczający przed zbyt wysokim uniesieniem kondensora i “wjechaniem” w szkiełko przedmiotowe,
Elementy optyczne to :
? Oświetlacz: w prostych mikroskopach będzie to lusterko, może też być wbudowana żarówka z reflektorem, lub pełnowymiarowy układ oświetlający z kolektorem, regulacją odległości, centrowaniem, osobnym zasilaniem niskowoltowym, z regulacją napięcia itd.
? Kondensor: koncentruje światło formując z niego stożek wystarczający do oświetlenia pola przedmiotowego i wypełnienia apertury używanego w danej chwili obiektywu. Przy oświetleniu ustawionym wg. Koehlara przysłona kondensora staje się przysłoną aperturową obiektywu i jest jednocześnie wtórym źródłem oświetlenia,
? Obserwowany obiekt umieszczany jest na szkiełko przedmiotowym (podstawowym). Na nim w kropli płynu (medium) umieszczony jest oglądany przedmiot, przykryty szkiełkiem nakrywkowym, Rozmiar szkiełka przedmiotowego jest ustandaryzowany na 76 x 26 mm, jego grubość to ok. 1 mm. Dawniej produkowane bywały grubsze. Bardzo ważna jest czystość szkiełek. Obecnie produkowane szkiełka renomowanych firm są reklamowane jako “gotowe do użycia” i zwykle jest to niemal prawdą. Dobrze jest jednak przynajmniej mieć gruszkę gumową pod ręką dla zdmuchnięcia nieprzylegającego kurzu. Grubość szkiełka przykrywkowego powinna zwykle wynosić ok. 0.15 mm – kwestia ta jest bardzo istotna dla obiektywów o powiększeniu ponad x10.
? Imersja polega na wypełnienie cieczą przestrzeni pomiędzy szkiełkami a obiektywem i/lub pomiędzy kondensorem a szkiełkiem przedmiotowym, tak aby współczynnik załamania ośrodków na drodze światła od kondensora do obiektywu był możliwie równy (lub zgodny z obliczeniami przyjętymi przy projektowaniu obiektywu imersyjnego). W przypadku obiektywów suchych we wspomnianych przestrzeniach, na drodze światła znajduje się powietrze.
? Obiektywy. Jest pierwszym, zasadniczym elementem powiększającym obraz. Zbierają światło wychodzące z przedmiotu i tworzy jego powiększony obraz pośredni, oglądany przez okular(y) mikroskopu,
? Tubus: tutaj, w tylnej płaszczyźnie ogniskowej obiektywu formuje się powiększony obraz pośredni. W tubusie, w gniazdach okularowych umieszcza się okulary mikroskopowe.
? Nasadka okularowa: dłuży do osadzenia okularów i zmiany biegu promieni świetlnych na bardziej ergonomiczy dla obserwatora – pochylony. Nasadki okularowe mogą być jednookularowe (w prostszych i starszych mikroskopach) lub dwuokularowe (binokularna) pozwalające na wygodną obserwację dwoma oczami – ważne nie tylko ze względu na ergonomię ale i dla zdrowia.W przypadku nasadek binokularnych może być dostępna regulacja rozstawu okularów (stosownie do odległości pomiędzy źrenicami obserwatora) oraz regulacja dioptrija (dostępna w jednym z okularów) dla wyrównania różnić pomiędzy oczami obserwatora. Tzw. nasadki triokularowe mają trzecie wyjście okularowe (lub łącznikowe) do podłączenia aparatu fotograficznego, kamery cyfrowej.
? Okulary: służą do powiększenia (i obserwacji ocznej) obrazu tworzonego przez obiektyw mikroskopu, dodatkowo mogą korygować wady obrazu z obiektywu, Okulary pomiarowe umożliwiają (po wyskalowaniu) wykonywanie pomiarów długości i szerokości obserwowanych obiektów.
? Mikroskop stereoskopowy – mikroskop z nasadką binokularną to nie to samo co mikroskop stereoskopowy. W mikroskopii stereoskopowej obraz dochodzący do każdego z oczu różni się, obserwator ma wrażenie postrzegania głębi obrazu, w mikroskopie binokularnym obraz dostarczany dla każdego oka jest ten sam, nie daje przestrzennego wrażenia. Mikroskopy stereoskopowe, są bardzo przydatne w mykologii, zwłaszcza przy precyzyjnym wykonywaniu preparatów lub przy badaniu grzybów tworzących bardzo małe owocniki. Z reguły mikroskopy te charakteryzują się dużą odległością roboczą obiektywu (standard to 100 mm) i stosunkowo niewielkimi powiększeniami, rzadko przekraczającymi 100x,

W przeciwieństwie do większości krajów Europy, w Polsce nie ma elektrowni
atomowej. Jest jedynie reaktor badawczy ?Maria? należący do Państwowej Agencji Atomistyki. W latach osiemdziesiątych były plany budowy elektrowni Żarnowiec w województwie pomorskim, niestety prace przerwano na początku lat dziewięćdziesiątych. 4 stycznia 2005r. rząd przyjął dokument dotyczący Polityki Energetycznej Polski Do 2025r., w którym wyraźnie zaznaczono potrzebę posiadania przez Polskę energii atomowej.

Oczywistym jest, że budowa i działanie reaktora jądrowego ma swoje wady i zalety. Do podstawowych minusów można zaliczyć:
- ogromne koszty inwestycyjne
- konieczność składowania odpadów radioaktywnych przez bardzo długi czas
- znaczne skażenie środowiska w przypadku awarii
Zaletami są:
- czyste powietrze w przeciwieństwie do elektrowni węglowych
- tańszy sposób pozyskiwania energii niż np. z węgla
- ogromne korzyści płynące z wykorzystania pewnych zjawisk oddziaływania promieniowania z materią w przemyśle, medycynie, rolnictwie, geologii, ochronie środowiska.

Rozważając wszystkie za i przeciw, jestem zdania, że elektrownie atomowe są potrzebne Polsce. Jeszcze teraz zapotrzebowanie na energię elektryczną jest zaspokajane przez tradycyjne elektrownie wspierane w niewielkim procencie przez alternatywne źródła energii, aczkolwiek ilość potrzebnej energii elektrycznej będzie się zwiększać. Musimy pamiętać, że proces projektowania i budowy reaktora atomowego jest bardzo złożony i może trwać nawet do 10 lat. Więc rozpoczęcie inwestycji jest konieczne z odpowiednim wyprzedzeniem. Moim zdaniem odpowiedź na pytanie: ?Czy budować w Polsce elektrownię atomowa?? brzmi zdecydowanie tak. Wymagane jest według mnie także rzetelne przedstawienie społeczeństwu, wszystkich szczegółów dotyczących tychże inwestycji, gdyż obecnie jest ono nastawione sceptycznie do takich pomysłów. Nie jest to tylko cecha Polaków, ponieważ ludzie w wielu krajach obawiali się istnienia elektrowni jądrowych, jednak gdy przekonali się o korzyściach płynących z takiego rozwiązania, stopniowo zmieniali zdanie. Należy odważnie podjąć ten temat, budzący tyle kontrowersji. W dzisiejszych czasach nie ma wydajniejszego i bardziej oszczędnego źródła energii, więc nie pozostaje nam nic innego jak dołączyć do najbardziej rozwiniętych krajów Świata. Mam nadzieję, że ludzie od których zależą te sprawy myślą podobnie i w przyszłości nadrobimy dystans jaki nas dzieli od wiodących w tej materii krajów.

Moc mierzymy stosunkiem wykonanej pracy do czasu w którym ta praca została wykonana.
P=W/t
Jednostką mocy jest wat (W)
Energia jest to zdolność ciała do wykonania pracy.
Zamiana wzajemnego położenia ciał które oddziałują siłami grawitacji lub sprężystości prowadzi zawsze do zmiany energii potencjalnej. W przypadku oddziaływania grawitacyjnego musi to być zmiana odległości ciała od ziemi a w przypadku oddziaływania sprężystego musi być zmiana kształtu ciała.

ENERGIA POTENCJALNA GRAWITACJI
Ten rodzaj energii posiadają wszystkie ciała podniesione na pewną wysokość nad poziom względem którego tą energię rozpatrujemy.
Energia potencjalna grawitacji zależy od:
-masy ciała
-wysokości ciała nad omawianym poziomem
Ep=m*g*h
ENERGIA POTENCJALNA SPRĘŻYSTOŚCI
Ten rodzaj energii posiadają wszystkie ciała sprężyste.
Eps=1/2 kx2
k-współczynnik sprężystości
x-wydłużenie lub skrócenie ciała

ENERGIA KINETYCZNA
Ten rodzaj energii posiadają wszystkie ciała będące w ruchu.
E=1/2 m*V2
m-masa ciała
V-szybkość ciała
Energii nie można stworzyć, ani nie może ona zniknąć. Energia może powstać kosztem pracy lub innego rodzaju energii np. energia potencjalna może powstać kosztem energii kinetycznej i odwrotnie.

ZASADA ZACHOWANIA ENERGII MECHANICZNEJ
Jeżeli na układ ciał nie działają siły zewnętrzne lub działają ale nie wykonują pracy to energia mechaniczna wkładów jest zachowana.
FALA MCHAICZNA
Jest to zaburzenie rozchodzące się w ośrodku sprężystym i przenoszące energię, a polegające na organach cząstek wokół położeń równowagi.
FALE MECHANICZNE DZIELIMY NA:
a)fale poprzeczne- w których kierunek rozchodzenia się fali oraz kierunek siły wywołującej fale są do siebie prostopadłe
b)fale podłużne-w których kierunek rozchodzenia się fali oraz kierunek, siły wywołującej fale są do siebie równoległe

CECHY FALI:
1.amplituda (A)-jest to maksymalne wychylenie cząsteczek z położenia równowagi.
2.okres fali (T) jest to czas, w którym fala pokona odległość równą swojej długości
3.częstotliwość fali(f) jest to odwrotność okresu
f=1/T
Jednostką częstotliwości jest herc (Hz) 1Hz=1/1s
4.długość fali (?) jest to odległość dwóch powierzchni falowych o tej samej fazie
Szybkość rozchodzenia się fali w dobrym ośrodku jest stała i można wyrazić ją wzorem:V=?/T lub V=?*f

Fala zmieniająca ośrodek w którym się rozchodzi zmienia swoją długość oraz szybkość ale nie zmienia swojej częstotliwości.
Światło jest również falą ale ma inny charakter niż fala mechaniczna. Światło jest falą elektromagnetyczną i może rozchodzić się w próżni a jej szybkość próżni c=300000km/s=3*108m/s

RUCH JEDNOSTAJNY PROSTOLINIOWY: ciało w kolejnych równych odstępach czasu pokonuje jednakowe odc. drogi, a torem tego ruchu jest prosta.

UKŁAD ODNIESIENIA: ciało lub zepspół ciał wzgędem których określamy, czy ciało jest w spoczynku czy w ruchu.
RUCH: zmiana położenia ciała wzgędem u.o.
TOR RUCHU: linia, po której porusza się ciało.
DŁUGOŚĆ TORU: (przemieszczenie) różnica między położeniem pocz. i końc.

WZGLĘDNOŚĆ RUCHU: ciało może być w ruchu względem jednego u.o., a względem drugiego w spoczynku.
PRĘDKOŚĆ: s pokonana w t.

RUCH JEDNOSTAJNIE ZMIENNY PROSTOLINIOWY; Torem jest prosta, zmiany prędkości są proporcionale do czasu, w którym te zmiany nastąpiły. Jeżeli prędkość ciała wzrasta, ruch taki nazywamy RUCHEM JEDNOSTAJNIE PRZYSPIESZONYM,

jeśli maleje RUCHEM JEDNOSTAJNIE OPÓŹNIONYM.

PRZYSPIESZENIE: stosunek watrości zmiany prędkości do czasu, w którym przyros ten nastąpił.

PRZYSPIESZENIE CHWILOWE: stosunek przrostu v do t, w jakim ten przyrost nastąpił, przy czym t musi być jaknajkrótszy.

Droga jest kwadratową funkcją czasu.
Prędkość jest liniową funkcją czasu.
PRZYSPIESZENIE ŚREDNIE: stosunek przyrostu prędkości. Średnia arytmetyczna.

RUCH JEDNOSTAJNIE OPÓŹNIONY PROSTOLINOWY:

RUCH PO OKRĘGU: torem jest okrąg, v=const.
OKRES RUCHU: czas, w którym ciało przebędzie pełny okrąg

CZĘSTOTLIWOŚĆ: ile okrążeń wykonuje ciało w jedn. czasu

PRĘDKOŚĆ LINIOWA: stosunek s przebytej przez ciało do t, w którym droga ta została pokonana.

SIŁA DOŚRODKOWA: kierunek jest prostopadły do kierunku prędk. liniowej, zwrot do środka okręgu.

PRĘDKOŚĆ KĄTOWA: jest równa kątowi zakreślonemu podczas ruchu podzielonemu przez czas.

PRZYSPIESZENIE DOŚRODKOWE: Kierunek i zwrot są zgodne z kierunkiem i zwrotem siły dośrodkowej.
Jest prostopadłe do kierunku prędkości liniowej. Pokrywa się z r.

1. Położenie równowagi-polożenie ciała przed rozpoczęciem
2. lub po zakończeniu ruchu drgającego.
3. Amplituda A-maksymalne wychylenie ciała z położenia
4. równowagi.
5. Okres T-czas jaki potrzebuje ciało na wykonanie jednego,
6. pełnego drgania.
7. Częstotliwość f-liczba drgań zachodzących w jednostce czasu Każdy układ drgający posiada okres drgań własnych. Okres ten możemy dla ciężarka o masie m zawieszonego na sprężynie o współczynniku sprężystości K obliczyć następująco: A dla wahadła matematycznego o długości l obliczamy następująco;

x-x0 = v(t-t0)

czyli
(2.1)

Interpretacja graficzna: prędkość to nachylenie prostej x(t) (różne nachylenia wykresów x(t) odpowiadają różnym prędkościom).
Wielkość v (wektor) może być dodatnia albo ujemna, jej znak wskazuje kierunek ruchu !!! Wektor v ujemny to ruch w kierunku malejących x.
2.2.3Prędkość2.2.4 chwilowa
Jeżeli obiekt przyspiesza lub zwalnia to wskazania szybkościomierza nie zgadzają się ze wyrażeniem (2.1) chyba, że weźmiemy bardzo małe wartości x – x0 (Dx) czyli również bardzo małe t?t0 (Dt). Stąd prędkość chwilowa:

Tak definiuje się pierwszą pochodną, więc

(2.2)
Prezentacja graficzna

Prędkość chwilowa ? przejście od siecznej do stycznej. Nachylenie stycznej to prędkość chwilowa (w chwili t odpowiadającej punktowi styczności).
2.2.5Prędkość2.2.6 średnia
Średnia matematyczna. Znaczenie średniej – przykłady. Przykłady rozkładów niejednostajnych – czynniki wagowe.
Przykład 1
Samochód przejeżdża odcinek 20 km z prędkością 40 km/h a potem, przez następne 20 km, jedzie z prędkością 80 km/h. Oblicz prędkość średnią.

t1 = x1/v1 = 20/40 = 0.5 h
t2 = x2/v2 = 20/80 = 0.25 h

= 53.33 km/h

a nie 60 km/h; (wagi statystyczne). Ponieważ viti = xi więc

(2.3)

przesunięcie wypadkowe/czas całkowity.
Przykład 2
Korzystamy z wartości średniej do obliczenia drogi hamowania samochodu, który jedzie z prędkością 25 m/s (90 km/h). Czas hamowania 5 sekund. Prędkość maleje jednostajnie (stała siła hamowania). Prędkość średnia 12.5 m/s (45 km/h).
Z równania (2.3)x – x0 = 12.5?5 = 62.5 m.
To najkrótsza droga hamowania. Wartość średnia daje praktyczne wyniki. Ten przykład wprowadza nas do omówienia przyspieszenia.
2.3Przyspieszenie
Przyspieszenie to tempo zmian prędkości.
2.3.1Przyspieszenie jednostajne i chwilowe
Prędkość zmienia się jednostajnie z czasem czyli przyspieszenie

(2.4)
jest stałe.
Gdy przyspieszenie zmienia się z czasem musimy wtedy ograniczyć się do pomiaru zmian prędkości Dv w bardzo krótkim czasie Dt (analogicznie do prędkości chwilowej). Odpowiada to pierwszej pochodnej v względem t.

(2.5)

2.3.2Ruch jednostajnie zmienny
Często chcemy znać zarówno położenie ciała i jego prędkość. Ze wzoru (2.4) mamy
v = v0 at. Natomiast do policzenia położenia skorzystamy ze wzoru (2.3).

Ponieważ w ruchu jednostajnie przyspieszonym prędkość rośnie jednostajnie od v0 do v więc prędkość średnia wynosi

= (v0 v)/2
Łącząc otrzymujemy
x = x0 (1/2) (v0 v)t

gdzie za v możemy podstawić v0 at. Wtedy

x = x0 (1/2) [v0 (v0 at)]t
więc ostatecznie
(2.6)
Dyskutując ruch po linii prostej możemy operować liczbami, a nie wektorami bo mamy do czynienia z wektorami równoległymi. Jednak trzeba sobie przy opisie zjawisk (rozwiązywaniu zadań) uświadamiać, że mamy do czynienia z wektorami.
Przykład 3
Dwa identyczne ciała rzucono pionowo do góry z prędkością początkową v0 w odstępie czasu Dt jedno po drugim. na jakiej wysokości spotkają się te ciała?
Dane: v0, Dt, g – przyspieszenie ziemskie.

Możemy rozwiązać to zadanie obliczając odcinki dróg przebytych przez te ciała:
1) , v = v0 – gtg,v = 0
2)
3) , tg td = t Dt
Trzeba teraz rozwiązać układ tych równań.
Można inaczej: h – to położenie czyli wektor (nie odcinek). Podobnie v0t i (1/2)gt2.
W dowolnej chwili h jest sumą dwóch pozostałych wektorów. Opis więc jest ten sam w czasie całego ruchu (zarówno w górę jak i w dół).
Sprawdźmy np. dla v0 = 50 m/s, g = 10 m/s2; więc równanie ma postać: h = 50t-5t2. Wykonujemy obliczenia przebytej drogi i wysokości w funkcji czasu i zapisujemy w tabeli poniżej

czas [s]położenie (wysokość)droga [m]
000
14545
28080
3105105
4120120
5125125
61 w dół1201305 (w dół)
7210514520
838017045
944520580
1050250125

Opis matematyczny musi odzwierciedlać sytuację fizyczną. Na tej samej wysokości h ciało w trakcie ruchu przebywa 2 razy (w dwóch różnych chwilach; pierwszy raz przy wznoszeniu, drugi przy opadaniu). Równanie musi być więc kwadratowe (2 rozwiązania). Rozwiązaniem równania (1/2)gt2 – v0t h = 0 są właśnie te dwa czasy t1 i t2.
Z warunku zadania wynika, że t1 – t2 = Dt. Rozwiązanie:

Pamiętanie o tym, że liczymy na wektorach jest bardzo istotne. Szczególnie to widać przy rozpatrywaniu ruchu na płaszczyźnie.

1.Żródło dźwięku zbliża się do nieruchomego odbiorcy. Jeżeli źródło dźwięku zbliża się z prędkością V do odbiorcy to kolejne powierzchnie falowe docierają odo niego w oraz krótszych przedziałach czasowych. Częstotliwość docierającego dźwięku rośnie, słyszymy dźwięki coraz wyższe F?> F? F?=fv/ v-u częstotliwość dźwięku wychodząca ze źródła f? =wchodząca v-prędkość dźwięku, const u-prędkość źródła dźwięku no. Auto

2.Żródła dźwięku oddala się od nieruchomego odbiorcy- kolejne powierzchnie falowe docierają do odbiorcy w coraz dłuższych przedziałach czasowych. Częstotliwość dźwięku maleje słyszymy dźwięki coraz niższe. F?

3.Odbiorca zbliża się do nieruchomego źródła(częstotliwość rośnie) F??=F(v u)/v u-prędkość odbiorcy

4.Odbiorca dźwięku oddala się od nieruchomego źródła(częstotliwość maleje) F??=f(v-u)/v
Zjawisko odbicia-zachodzi na granicy dwóch ośrodków o różnych gęstościach, fala padająca i fala odbita rozchodzi się w tym samym środowisku, następuję zmiana kierunku rozchodzenia się fali.
Prawo odbicia-kąt padania fali jest równy kątowi odbicia, promień fali padającej, promień fali odbitej i prosta prostopadła wystawiona w punkcie padania fali na granicę dwóch ośrodków, leżących na tej samej płaszczyźnie.

Zjawisko załamania-zachodzi na granicy dwóch ośrodków o różnych gęstościach, fala padająca i fala załamania rozchodzą się w dwóch różnych środowiskach. Następuje zmiana kierunku rozchodzenia się fal i zmiana prędkości.

Fala dźwiękowa- zaburzenia w ośrodku sprężystym(w ciele stałym, cieczach, gazach) wywołana drganiami źródła dźwięku, odbierane przez słuch ludzki jako dźwięk. Prędkość rozchodzenia się fal zależy od rodzaju ośrodka i jego temp. Np. w szkle ok.1440 m/s
Zakres odbieralności dźwięku o danym natężeniu zawiera się pomiędzy progiem słyszalności, a bólu. Progi te zależą od częstotliwości np. dla 1000Hz, próg słyszalności to jest 10-2 W/m2 i 0 dB. Próg bólu to jest 1W/m2 i 120dB.

Rezonans akustyczny- rozchodząca się w powietrzu fala dźwiękowa trafiając na powierzchnie jakiegoś ciała i wywierając na nią wskutek drgań, cząsteczek powietrza, okresowo zmienne ciśnienie wprawia to ciało w ruch drgający. W przypadku gdy częstotliwość drgań wymuszonych jest równa częstotliwości drgań własnych ciała, natężenie drgań wzbudzonych znaczenie wzrasta. Zjawisko to nazywamy rezonansem akustycznym.

Fale ze względu na częstotliwość: a) infradźwięki >20Hz, długość do 16m, pokonuje duże przeszkody np. słonie b) słyszalne od 20 Hz do 20KHz c) ultradźwięki pow.20Hz do 20tysKHz np. pies, szczur d)hiperdźwięki <10 do 10 Hz Za względu na amplitudę: sejsmiczne

Wielkości opisujące falę:
a) częstotliwość-liczba okresów drgań przypadających na 1 s. Im wyższa jest częstotliwość tym wyższy jest dźwięk.
B)natężenie dźwięku- stosunek energii przychodzącej w jednostce czasu czuli mocy akustycznej do pola pow. Ustawionej prostopadle do kierunku rozchodzenia się dźwięku. Im wyższe natężenie dźwięku tym dźwięk jest głośniejszy. Poziom natężenia mierzymy w belach B. Jeżeli natężenie dźwięku wzrasta 10 razy to poziom natężenia wzrasta o 1B.
C)barwa dźwięku- zależy od drgań źródła dźwięku d)długość fali-w powietrzu 1,7cm-21m,
d)prędkość- zależy od własności ośrodka w którym się rozchodzi (tem., ciśnienie) 330m w powietrzu.

Dźwięk- złożenie fonów.
Fon- dźwięk o jednej częstotliwości, mierzymy w fonach głośność,
Kamerton- źródło dźwięku, które wydaje fony

Całkowite wewnętrzne odbicie- występuje wtedy gdy fala na granicę dwóch ośrodków pod kątem większym od kąta granicznego.

Kąt graniczny-kąt dla którego kąt załamania wynosi 90 stopni,

1)Falą nazywamy- rozchodzenie sie drgań w sprężystym ośrodku. Prędkość rozchodzenia się fali(v) jest ilorazem długości fali (lambda) i okresu(T) 2)Rozróżniamy fale mechaniczne i elektromagnetyczne. Wśród fal mechanicznych rozróżniamy fale akustyczne. rozróżniamy również fale podłużne i poprzeczne.3) w falach podłużnych drgania odbywają się w kierunku rozchodzenia się fali. W falach poprzecznych odbywają się w kierunku prostopadłym do rozchodzenia 4)Fale podłużne rozchodzą się w ośrodkach nie posiadających sprężystości, objętości Fale poprzeczne w ośrodkach posiadających sprężystość postaci. 5)Długość fali podłużnej- jest do długość miedzy dwoma kolejnymi rozrzedzeniami lub zagęszczeniami. Długość fali- jest to odległość miedzy dwoma kolejnymi grzbietami lub miedzy dolinami. Częstotliwość fali- ilość drgań wykonanych w jednostce czasu f=n/t Okres fali- jest to czas jednego pełnego drgnienia T=t/n (ZALEŻNOŚĆ-v=lambda*f )
6)Czoło fali-jest to powierzchnia na której cząsteczki posiadają jednakowa fazę(tz. posiadają jednakowy stan wychylenia) Ze względu na czoło fali wyróżniamy:
-fale płaskie (czoło jest powierzchnia plaska)
-koliste(czołem fali jest powierzchnia boczna)
-kuliste(czołem fali jest powierzchnia kuli) 7) Zasada Hugensa- Jesli do danego punktu ośrodka dotrze czoło fali to ten punkt staje się źródłem nowej fali kulistej.
8)Dyfrakcja- Czyli ugięcie fali następuje na krawędziach lub w szczelinach. zjawisko zmiany kierunku rozchodzenia się fali przy napotkaniu niejednorodności ośrodka z jednoczesna zmiana kształtu powierzchni falowej.9)Interferencja fal- jest to nakładanie się fal . jeśli różnica S2-S1 od źródła do danego punktu jest równa całkowitej wielokrotności długości fali to następuje maxymalne wzmocnienie fali. W punktach w których różnica dróg S2-S1 od źródła danego punktu jest równa nieparzystej wielokrotności polowy długości fali, następuje wygaszenie. 10) Polaryzacja fali- jest to wyodrębnienie drgań fali w jednym kierunku. 11)Ruch drgający prosty(harmoniczny) jest to taki ruch w którym wartość siły działającej jest wprost proporcjonalna do wychylenia. F=-k*x