Tradycyjny, pochodzący z XVII w. podział stanów skupienia, wyróżnia trzy takie stany (w nawiasach nazwy substancji w tym stanie):
>stały (ciało stałe)
>ciekły (ciecz)
>gazowy (gaz)

Dodany w czasach nam współczesnych.
>gaz zjonizowany (plazma)

Obecnie znane stany skupienia:
*ciało stałe
*ciecz
*gaz
*plazma (gaz zjonizowany)
*kondensat Bosego-Einsteina

IV stan skupienia
? PLAZMA

Plazma – silnie zjonizowany gaz, występują w niej neutralne cząsteczki, zjonizowane atomy oraz elektrony, jednak cała objętość zajmowana przez plazmę z “globalnego” punktu widzenia jest elektrycznie obojętna. Uważa się ją za czwarty stan skupienia materii. Plazma przewodzi prąd elektryczny, a jej opór elektryczny, inaczej niż w przypadku metali, maleje ze wzrostem jej temperatury.

W stanie plazmy znajduje się ponad 99% materii tej części Wszechświata, która znajduje się w obszarze dostępnym dla ludzkiej obserwacji.

Plazma ma strukturę komórkową, w której każda komórka jest otoczona przez warstwę podwójną DL (double layer). Warstwa podwójna powstaje, gdy w plazmie występuje różnica temperatur. W warstwie podwójnej od strony cieplejszej występuje warstwa o zwiększonej ilości (gęstości) jonów dodatnich, a od strony chłodniejszej warstwa o zwiększonej gęstości elektronów, między tymi warstwami występuje obszar o zmniejszonej gęstości jonów i elektronów. Komórki te mogą mieć formę ziarnistą, ale częściej obserwuje się formy włókniste, występujące często przy przepływie plazmy.

Ze względu na temperaturę, plazmę dzieli się na:

>plazmę zimną (4000 – 30000 K) wytwarzaną w plazmotronach,

>plazmę gorącą (30000 K i wyżej) występującą we wnętrzu gwiazd lub podczas wybuchów jądrowych.

Gdy prąd przepływa przez komórkę plazmy, która jest prawie idealnym przewodnikiem, musi przepłynąć przez warstwę podwójną, i to właśnie na niej następuje prawie cały spadek napięcia.

W zależności od natężenia przepływającego prądu w plazmie rozróżnia się trzy stany:

przy bardzo małym natężeniu “czarny prąd” – nie widać objawów wzrokowo,

przy zwiększonym natężeniu plazma zaczyna wytwarzać światło – najbardziej znanym w życiu codziennym jest światło z jarzeniówek,

gdy natężenie prądu przekracza pewną graniczną wartość, powstaje łuk elektryczny (tak jak przy spawaniu).

Wprowadzenie określenia plazmy przypisuje się amerykańskiemu fizyko-chemikowi, nobliście Irvingowi Langmuirowi w 1928.

Zastosowania plazmy :

§Lampy sodowe 104kPa (niskociśnieniowe)
§Lampa rtęciowa z luminoforem nie emitująca wszystkich kolorów
§Lampy sodowe (wysokociśnieniowe) o pomarańczowym kolorze
§Lampy kseonowe ? wyładowania impulsowe 106kPa
§Synteza jądrowa
§Czyszczenie powierzchni
§Szlifowanie plazmowe
§Narzędzia chirurgiczne (ostrzenie, nakładanie powłok)
§Sterylizacja plazmowa
§Wyświetlacze plazmowe
§Teflon

U niektórych gatunków zwierząt Np. owadów, ptaków lub ryb pole magnetyczne Ziemi odpowiada za bezbłędną orientację w przestrzeni (Np. coroczne wędrówki ptaków do tych samych miejsc lęgowych różnie położonych geograficzne dla różnych gatunków). W organizmach tych zwierząt muszą występować narządy pełniące funkcje biologicznych ,,kompasów? sprzężonych najprawdopodobniej z ,,zegarem biologicznym?. Sztuczne zmiany wywołane Np. przez przymocowanie do głowy ptaka miniaturowego magnesu, powodują całkowitą utratę orientacji i chęć ,,podróży? w innym kierunku. Gdy izolowano rośliny i zwierzęta od wpływu ziemskiego pola magnetycznego, zaobserwowano u nich zakłócenia w ich biorytmie życia.

Bardzo ciekawym zjawiskiem są burze magnetyczne, czyli gwałtowne zmiany ziemskiego pola magnetycznego wywołane aktywnością słoneczną zmieniającą się co jedenaście lat. W czasie gdy aktywność Słońca wrasta na Ziemi zdarzają się katastrofalne susze, trzęsienia Ziemi. Wzrasta też zapadalność na choroby wirusowe i bakteryjne. Nasilają się też dolegliwości u osób chorych na serce. Występuje też zakłócenia łączności radiowej i wahania w poziomie wód jezior oraz napięcia w sieci elektrycznej. W rejonach i zmniejszonym natężeniu pola magnetycznego rejestruje się częstrze zapadanie na choroby psychiczne.

Dzięki promieniowaniu elektromagnetycznemu Słońca docierającego do Ziemi w postaci fal elektromagnetycznych o różnych długościach mogło rozwinąć się życie , lecz nadmiar promieniowania jest szkodliwy. Długotrwałe przebywanie w okolicach sztucznych źródeł pola elektromagnetycznego jakimi są reklamy świetlne, stacje przekaźnikowo-transformatorowe, stacje nadawcze radia oraz telewizji, aparaty medyczne, mogą powodować liczne zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu i samopoczuciu. Mogą to być bóle i zawroty głowy, zaburzenia snu i pamięci, szybsze męczenie się, dolegliwości serca, obniżenie ciśnienia tętniczego oraz zaćma. Odnotowuje się też duży wpływ na zmiany genetyczne w organizmie. Wpływ promieniowania elektromagnetycznego na różne stadia rozwoju organizmu nie jest jednakowy. Po napromieniowaniu zaobserwowano m.in. :
-uszkodzenie chromosomów,
-nierozdzielnie się komórek po podziale jądra,
-zatrzymanie stadium wrzeciona.

Aby chronić ludzi przed szkodliwym działaniem pola elektromagnetycznego, należy stworzyć dobrą organizację pracy w miejscach zagrożenia. Należy więc nie dopuszczać kobiet w ciąży i osób poniżej 18 roku życia do pracy w warunkach szkodliwych. Należy dbać też oto aby pracownicy poddawali się regularnie kontroli lekarskiej, a w przypadkach szczególnych skrócić czas pracy oraz stosować ochronną odzież.

? Woda jest niezbędna do życia wszystkich organizmów, ponieważ:
? stanowi uniwersalny rozpuszczalnik
? jest nośnikiem i transportem wielu substancji
? jest substratem lub produktem wszystkich reakcji chemicznych
? jest dobrym nośnikiem ciepła
? umożliwia zachodzenie wielu procesów biologicznych np. zapłodnienia

Wszystkie ciała z reguły rozszerzają się przy ogrzewaniu. Lecz istnieje wyjątek. Jest nim woda. Ogrzewana w granicach od 0°C do 4°C nie rozszerza się, lecz kurczy tak, że największą gęstość, największy ciężar właściwy osiąga przy temperaturze 4°C.

Woda w temperaturze 0°C ma taką samą gęstość, jak w temperaturze około 9°C. Przy zmianie temperatur w tym przedziale, czy to będzie ogrzewanie, czy chłodzenie, gęstość wody najpierw maleje, a potem rośnie od tego krytycznego punktu 4°C.

Żeby zrozumieć ważność tego faktu, zastanówmy się, jak rozkładają się temperatury wody w zamarzniętym stawie. Na dnie jest woda najgęstsza, a więc i najcieplejsza. Gdyby część wody była zupełnie ciepła, powyżej 9°C, wypłynęłaby na wierzch i ochłodziła się od lodu. Te części cieczy, które miałyby temperaturę pomiędzy 4°C i 9°C mają gęstość taką, jak i te o temperaturze od 0 do 4°C, mieszałyby się więc i odchodziły do tego dolnego przedziału temperatur. Tuż pod lodem panuje temperatura 0°C. W miarę zagłębiania się wzrasta do 4°C.

Wynikiem takiego rozkładu temperatur w stawie jest brak prądów konwekcyjnych, a więc całkowity bezruch. A że woda jest złym przewodnikiem ciepła, a warstwa lodu- tylko cztery razy lepszym, w rezultacie nawet silny i długotrwały mróz powoduje tylko powolne pogrubianie się powłoki lodowej, a więc dalsze powiększanie izolacji pomiędzy mroźnym powietrzem a (względnie) ciepłą wodą. Dzięki temu właśnie stawy i jeziora, rzeki i morza nie zamarzają do dna w zimie i flora oraz fauna wodna, a przede wszystkim ryby, mogą zimować nie obawiając się zamarznięcia.

A więc ta właściwość sprawia, że woda w rzece jest żywicielem człowieka, niezależnie od roli, jaką spełnia w funkcjonowaniu organizmu ludzkiego, w higienie, w ogrodzie, w polu, w organizacji życia domowego, w przemyśle, w transporcie, energetyce itd.

Jak wiadomo ciepło właściwe wody jest równe 4200 J/(kg*K),a wiec w porównaniu z innymi substancjami, np. piaskiem, którego ciepło właściwe wynosi 800 J/(kg*K), jest bardzo duże. Sprawia to, że aby ogrzać wodę potrzebna jest dużo większa energia, niż do ogrzania innych substancji. Woda nie tylko wolniej się nagrzewa, ale też wolniej się ochładza. Jest więc naturalnym zbiornikiem energii cieplnej. Można zaobserwować, że w dzień woda jest zimniejsza niż nagrzane powietrze i ziemia. Wieczorem natomiast jest odwrotnie: gdy ziemia i powietrze oziębiają się, woda w jeziorze jest ciepła i utrzymuje tę temperaturę przez całą noc. Stąd klimat morski charakteryzuje się małymi wahaniami temperatur między latem i zimą. Nawet w zimie morza i oceany stanowią źródła energii cieplnej. Również dobowe wahania temperatur w klimacie morskim są mniejsze niż w klimacie lądowym. Ta inna własność wody wynika z jej wysokiego ciepła topnienia 335000 J/kg.

Również stosunkowo wysoka wartość ciepła parowania wody sprawia, że proces parowania odbywa się powoli, a co za tym idzie, jest mała częstotliwość opadów atmosferycznych.

Ponieważ woda nagrzewa się nierównomiernie, jej gęstość w poszczególnych warstwach wodnych będzie różna. Jest to przyczyną powstawania jednego z rodzajów prądów morskich ?
tzw. gęstościowych. Prądy morskie wpływają w dużej mierze na klimat zwłaszcza w szerokościach umiarkowanych. Prądami, ciepłymi bądź zimnymi, uwarunkowana jest ilość opadów w terenach położonych stosunkowo blisko morza. Dodatkowo wpływa na występowanie wodnych organizmów żywych, ponieważ różne organizmy żyją w różnych warunkach i różnej temperaturze wody.

Właściwości termodynamiczne wody wpływają także korzystnie na rolnictwo. Woda, która znajduje się w ziemi, w okresie zimowym zamarza, rozsadzając częstokroć ziemię. Ułatwia to później rolnikom zaoranie gleby wykorzystywanej do upraw.

Mniej korzystniej ta właściwość wpływa na budżet państwa i jakość dróg. To samo działanie wody, które mogliśmy zaobserwować w rolnictwie niszczy drogi przeznaczone do komunikacji. Sami nieraz możemy zauważyć, że po zimie około marca, gdy śniegi i lody stopnieją, drogi nie dość, że wyglądają fatalnie, to jeszcze, podczas jazdy samochodem, możemy uszkodzić sobie zęby i nabawić się bólu brzucha, przejeżdżając przez te wertepy i nierówności, które zima pozostawiła nam po sobie. Potem już tylko można zobaczyć liczne prace uliczne i ciągle nowe łaty na drodze.

Sądzę, że powyższe przykłady pokazały, że poszczególne właściwości termodynamiczne wody mają wpływ na przyrodę, klimat i życie na Ziemi.

Lampa oscyloskopowa jest to element, w którym strumień elektronów może odchylać się w polu magnetycznym lub elektrycznym, z jednej strony znajduje się działo elektronowe, czyli zespół elektrod emitujących elektrony, z drugiej strony znajduje się ekran pokryty od wewnątrz warstwą substancji fluoryzującej, czyli wysyłającej światło pod wpływem podającej na nią wiązki elektronów. Elektrony są wysyłane przez podgrzaną katodę w kierunku ekranu, anody przyspieszają ich ruch. Elektrony wyrzucone z katody przechodzą przez mały otwór w walcu metalowym zwanym cylindrem Wehelta, osłaniającym katodę. Przez zmianę ujemnego napięcia potencjometrem R1 można zmieniać natężenie wiązki elektronów, a przez to jasność wiązki na ekranie. Zadaniem pierwszej anody jest skupienie wiązki elektronów, zmiana dodatniego potencjału tej anody nastawiana potencjometrem R2 powoduje zmianę wartości plamki świetlnej. Strumień wysyłających elektronów można odchylać od osiowego obiegu układem elektrod złożonym z pary płytek odchylania pionowego Y i poziomego X.
Jeżeli do jednej pary płytek przyłożymy stałą różnicę potencjałów to pole elektrostatyczne odchyli wiązkę elektronów w kierunku elektrody o wyższym potencjale. Jeżeli przyłożymy zmienną w czasie różnice potencjałów to elektrony będą wykonywały drgania pomiędzy tymi elektrodami. Przy dostatecznie dużej częstotliwości zmian napięcia będziemy obserwować na ekranie oscyloskopu jasną kreskę jako ślad drogi, po której wędruje strumień elektronów. W celu obserwacji przebiegu napięć do płytek odchylania poziomego należy przyłożyć napięcie o piłokształtnym przebiegu.

Napięcie takie jest generowane przez generator podstawy czasu. W czasie t1 d t2 napięcie wzrasta linowo proporcjonalnie do czasu, a plamka świetlna przesuwa się równomierne od lewej strony ekranu do prawej, po osiągnięciu wartości maksymalnej napięcia bardzo szybko powraca do swojej wartości początkowej, w czasie od t2 do t3, jeżeli teraz do płytek odchylania pionowego Y przyłoży się napięcie o nieznanym przebiegu to zostanie ono odwzorowane na ekranie przez ruchomą wiązkę elektronów.
Uproszczony schemat blokowy oscyloskopu.

Zadaniem bloku synchronizacji jest dostrojenie częstotliwości napięcia podstawy do czasu tak, aby była ona równa całkowitej wielokrotności częstotliwości przebiegu badanego. W przypadku synchronizacji obraz na ekranie lampy jest nieruchomy, generator podstawy czasu może być wyzwolony przebiegiem badanym (synchronizacja wewnętrzna pozycja 1 przełącznika P2) lub inny napięciem okresowym doprowadzonym z zewnątrz (synchronizacja zewnętrzna pozycja 2 przełącznika P2) generator podstawy czasu normalnej pracy oscyloskopu zasila płytki odchylania poziomego X (pozycja 2 przełącznika P1). Może on być jednak odłączony (pozycja 1 przełącznika P1) i do płytek można doprowadzić napięcie z generatora zewnętrznego.

Urodził się 21 października 1833 roku w Sztokholmie. Przemysłowiec, szwedzki naukowiec, wynalazca dynamitu, fundator nagrody Nobla.
Jego rodzina pochodziła od Olofa Rudbecka, XVII-wiecznego szwedzkiego anatoma, lekarza, przyrodnika i pisarza, profesora uniwersytetu w Uppsali. Jego ojciec Immanuel Nobel był inżynierem i wynalazcą, który budował mosty i budynki w Sztokholmie. W związku ze swoją pracą konstruktorską Immanuel Nobel eksperymentował także z różnymi technikami wysadzania w powietrze skał. Matka Alfreda, Andriette Ahlsell, pochodziła z zamożnej rodziny.

W 1833r Immanulel Nobel bankrutuje i opuszcza rodzinę rozpoczynając swoją karierę w Finlandii i Rosji, aby utrzymać rodzinę. Matka Alfreda otworzyła sklep spożywczy, który przynosił skromny dochód. Sukces w sferze przemysłowej i biznesowej umożliwił Immanuelowi Noblowi w 1842 roku ściągnięcie swojej rodziny do St. Petersburga. Tutaj jego synowie dostali pierwszorzędną edukację przy pomocy prywatnych nauczycieli. Nauka obejmowała nauki przyrodnicze, języki i literaturę. W wieku 17 lat Alfred Nobel był biegły w szwedzkim, rosyjskim, francuskim, angielskim i niemieckim. Jego główne zainteresowania skupiały się wokół literatury angielskiej i poezji, równocześnie zaś na chemii i fizyce.

Ojciec Alfreda, który chciał, by jego synowie dołączyli do jego przedsięwzięcia jako inżynierowie, nie podzielał zainteresowania Alfreda poezją i odkrył, że ten jest człowiekiem raczej zamkniętym w sobie. By poszerzyć horyzonty Alfreda ojciec posłał go za granicę na studia inżynierii chemicznej. Podczas dwóch lat Alfred Nobel odwiedził Szwecję, Niemcy, Francję i USA. W Paryżu, mieście, które stało się jego ulubionym, pracował w prywatnym laboratorium profesora T. J. Pelouze’a, sławnego chemika. Tutaj spotkał młodego włoskiego chemika Ascanio Sobrero, który ? 3 lata później ? wynalazł nitroglicerynę (środek wybuchowy o znacznie większej mocy od wszystkich dotąd znanych).
Alfred Nobel zainteresował się nitrogliceryną i możliwością jej użycia w pracy konstruktorskiej. Zdał sobie również sprawę, że problemy bezpieczeństwa przy wybuchu muszą zostać rozwiązane i że należy opracować metodę kontrolowanego wybuchu nitrogliceryny. W Stanach Zjednoczonych Alfred Nobel odwiedził Johna Ericssona, szwedzko-amerykańskiego inżyniera, który udoskonalił napęd śrubowy dla statków. W 1852 roku Alfred Nobel został poproszony o powrót i pracę w rodzinnym przedsiębiorstwie, które przeżywało boom dzięki dostawom dla rosyjskiej armii. Wspólnie z ojcem Alfred Nobel wykonał eksperymenty w celu udoskonalenia nitrogliceryny i uczynienia jej komercyjnie i technicznie użytecznym materiałem wybuchowym. Wraz z końcem wojny i zmianą warunków, Immanuel Nobel ponownie zbankrutował i wraz z dwoma synami, Alfredem i Emilem, opuścił St. Petersburg i wrócił do Sztokholmu. Pozostali dwaj zostali w St. Petersburgu i starali się kontynuować rodzinny interes.

Po powrocie do Szwecji w 1863 roku Alfred Nobel skupił się na udoskonalaniu nitrogliceryny jako materiału wybuchowego. Seria eksplozji, w tym zwłaszcza jedna, w 1864 roku, w której zginął brat Alfreda, Emil oraz kilka innych osób, przekonały władze, że produkcja nitrogliceryny jest nadmiernie niebezpieczna. Zabroniono eksperymentów z tym materiałem wybuchowym w obrębie Sztokholmu, więc Alfred Nobel musiał przenieść swoje doświadczenia na barkę zakotwiczoną na jeziorze Malaren. Alfred Nobel nie zniechęcił się i w 1864 roku był w stanie rozpocząć masową produkcję nitrogliceryny.
Przełomowym pomysłem było opracowanie technologii nasączania nitrogliceryną krzemionki, w wyniku czego powstała pasta, którą można było formować w pręty o średnicy pasującej do dziur wiertniczych. W 1867 roku opatentował tę technologię i zarejestrował znak towarowy “dynamit”. Żeby detonacja lasek dynamitu stała się możliwa, wynalazł także detonator i zapalnik.

Rynek na dynamit i detonatory rósł bardzo szybko. Fabryka Nobla w Krümmel koło Hamburga w Niemczech eksportowała nitroglicerynę do innych krajów Europy, Ameryki i Australii. Z biegiem czasu Alfred Nobel założył fabryki i laboratoria w około 90 różnych miejscach w ponad 20 krajach. Mimo że żył przez większość życia w Paryżu, stale podróżował. Kiedy nie podróżował lub nie zajmował się interesami, pracował intensywnie w swoich laboratoriach, najpierw w Sztokholmie, później w Hamburgu, Szkocji, Paryżu, Szwecji i San Remo. Koncentrował się na rozwoju technologii materiałów wybuchowych na równi z innymi wynalazkami, w tym takich materiałów jak syntetyczna guma i skóra, sztuczny jedwab itp. Do swojej śmierci w 1896 roku Alfred Nobel zarejestrował 355 patentów.
Intensywna praca i podróże nie zostawiały dużo czasu na życie prywatne. W tym czasie zamieścił w prasie ogłoszenia: ?Bogaty, wykształcony starszy dżentelmen szuka pani w dojrzałym wieku, biegłej w językach jako sekretarki i gospodyni domu?. Najbardziej odpowiednią okazała się austriacka hrabina Bertha von Suttner. Mimo iż hrabina nie zagościła długo u Nobla to pozostali przyjaciółmi i pisywali do siebie listy jeszcze bardzo długo. Z upływem lat hrabina stała się ostrym krytykiem wyścigu zbrojeń. Napisała słynną książkę ?Odłóżcie swoją broń? dzięki czemu została prominentną postacią w ruchu pokojowym. Bez wątpienia to właśnie sprawiło, że Alfred Nobel w swoim testamencie ustanowił nagrodę dla osób lub instytucji, które promują pokój. Kilka lat po śmierci Alfreda Nobla norweski parlament (Storting) zdecydował się uhonorować w 1905 roku pokojową Nagrodą Nobla Berthę von Suttner.

Wiele firm założonych przez Nobla rozwinęło się w międzynarodowe korporacje i wciąż odgrywa znaczącą rolę w światowej ekonomii. 27 listopada 1895 roku Nobel sporządził swoją ostatnią wolę i podpisał testament w Klubie Szwedzko-Norweskim w Paryżu. Umarł na atak serca w swoim domu w San Remo we Włoszech 10 grudnia 1896 roku. Kiedy otwarto jego testament, ku zaskoczeniu wielu okazało się, że jego fortuna ma zostać spożytkowana na Nagrody w dziedzinie Fizyki, Chemii, Fizjologii lub Medycyny, Literatury i Pokoju.

“Ja niżej podpisany, Alfred Nobel, oświadczam niniejszym, po długiej rozwadze, iż moja ostatnia wola odnośnie majątku, jest następująca. Wszystkie pozostałe po mnie, możliwe do zrealizowania aktywa, mają być rozdysponowane w sposób następujący: kapitał zostanie przez egzekutorów ulokowany bezpiecznie w papierach, tworzących fundusz, którego procenty każdego roku mają być rozdzielone w formie nagród tym, którzy w roku poprzedzającym przynieśli ludzkości największe korzyści.[...]

Testament Nobla był zwięzły i jasno sformułowany. Jedynym zapisem dotyczącym osobiście zmarłego było polecenie otwarcia żył i spalenia zwłok. Reszta dotyczyła pieniędzy. Spadkobiercą i dysponentem miała być Szwedzka Akademia Nauk. Testament został jednak zakwestionowany przez prawników spadkobierców Nobla, oraz był krytykowany w Szwecji i Norwegii z najróżniejszych pozycji. O uznanie testamentu walczyło dwóch ludzi, przekonanych, że Nagroda była rezultatem wieloletnich przemyśleń testatora, prawdziwym owocem jego życia, a nie dziełem przypadku, wyrazem niechęci wobec rodziny czy objawem starczej demencji. Byli to, wyznaczeni przez zmarłego na egzekutorów: bratanek Alfreda ? Emanuel Nobel i zaufany współpracownik ? Regnar Sohlmann.

Dzięki ich staraniom 19 czerwca 1900 r. zarejestrowano Fundację Nobla, do której przekazano wszystkie aktywa należące do Alfreda Nobla. Fundacja ta zgodnie z jego testamentem zarządza dawnym jego majątkiem i przeznacza procenty od niego na wypłacanie nagród jego imienia.

W zależności od warunków panujących na powierzchni, tarcia rozróżnią się :
?tarcie czyste – przy oddziaływaniu czystych powierzchni,
?tarcie suche – w obecności warstw np.: tlenków i zanieczyszczeń,
?tarcie płynne – całkowicie oddziela od siebie powierzchnie narzędzia kształtującego i przedmiotu odkształcanego,
?tarcie graniczne – warstwa ciekłego smaru, oddzielająca współpracujące powierzchnie,
?tarcie półpłynne – powierzchnie kształtujące i odkształcające są tylko częściowo oddzielone od siebie warstwą ośrodka lepkiego,
?tarcie półsuche – warstwa smaru występuje jedynie na niewielkich fragmentach powierzchni,

Urodził się 1642 w rodzinie ubogiego farmera w Woolsthorpe, niedaleko Cambridge w Anglii.Ojciec jego zmarł 3 miesiące przed urodzeniem syna, matka za to wkrótce potem wyszła ponownie za mąż i oddała chłopca pod opiekę babci. Zabrała go z powrotem po kilku latach. Izaak nie lubił ojczyma, który był bardzo skąpy.
Newton rozpoczął swoją edukację w szkole wiejskiej a następnie został posłany do Grantham Grammar School gdzie szybko został prymusem. W 1664 roku Newton został stypendystą Trinity, a rok później uzyskał tytuł bakalaureata, co pozwoliło mu swobodnie prowadzić własne badania. Po skończeniu szkoły wstąpił do Trinity College (jednego z “college’ów” uniwersytetu w Cambridge, po skończeniu którego otrzymał stopień magistra (1668). Jego nauczyciel przekazuje mu katedrę matematyki i fizyki na uniwersytecie w Cambridge, którą Newton piastuje aż trzydzieści dwa lata. Pierwsze wykłady miał z dziedziny optyki.

Izaak Newton

Każdy z nas zna na pewno historyjkę o tym, jak to Newton obserwował w ogrodzie spadające z drzew jabłka. To one stały się podobno bodźcem do odkrycia jednego z najbardziej podstawowych praw rządzących przyrodą – prawa powszechnego ciążenia. Jest to oczywiście tylko anegdota, gdyż stworzenie teorii grawitacji nie było dziełem przypadku, lecz dziełem genialnego umysłu tego wielkiego fizyka i matematyka.Sformułował trzy słynne prawa dynamiki oraz prawo powszechnego ciążenia, przyczynił się do rozwoju optyki i analizy widmowej (dokonując rozszczepienia światła białego), wynalazł rachunek różniczkowy i całkowy (równolegle i niezależnie od Leibniza), stworzył podstawy rachunku wariacyjnego. Jego podstawowe prace to m.in.: w 1669-1671 Opracował i zbudował pierwszy teleskop zwierciadlany (teleskop Newtona).W 1687 Fundamentalne dzieło “Philosophiae Naturalis Principia Mathematica” (“Zasady matematyczne filozofii naturalnej”), opublikowane wiele lat po opracowaniu przez niego większości opisanych w nim rezultatów, zawierało m.in.: Trzy zasady dynamiki we współczesnym sformułowaniu:
1-sza zasada Jeżeli na ciało nie działa żadna siła, porusza się ono ze stałą prędkością. Ciało pozostaje w spoczynku tak długo, jak długo nie działa na nie żadna siła. Jest to zasada bezwładności.

2-ga zasada Przyspieszenie ciała jest wprost proporcjonalne do działającej na nie siły i odwrotnie proporcjonalne do jego masy. Prawo to można wyrazić równaniem: siła jest równa masie pomnożonej przez przyspieszenie ( F = ma ).Jest to zasada przyspieszenia.

3-cia zasada Każda akcja wywołuje równą jej i przeciwnie skierowaną reakcję. Prawo powszechnego ciążenia Newtona stwierdza, że między dwoma ciałami działa siła przyciągająca, proporcjonalna do ich mas i odwrotnie proporcjonalna do kwadratu odległości między nimi.Jest to zasada akcji = reakcji.

Teleskop Izaaka Newtona.

W 1727 roku wskutek przewlekłej choroby uczony umiera. Jak wielka była jego pasja tworzenia, chęć nieprzerwanej walki na polu nauki, mogą świadczyć jego trochę może żartobliwe słowa: “Nauka jest jak kłótliwa i piękna kobieta. Jeśli chcesz mieć z nią do czynienia, musisz prowadzić wiecznie proces sądowy”.

Barok w Europie
1.Daty
2.Cechy sztuki
3.Kompozytorze
4.Pojęcia i formy muzyczne.
Ad.1 Początek Barku 1597r. (powstała wtedy pierwsza opera ,,Dafne” Jakuba Peri.
Koniec w 1750r. (śmierć Jana Sebastiana Bacha).
Ad.2 Po klasycznym renesansie nastała sztuka Barokowa (Malarstwo, Architektura, Poezja). Nabrała przepychu bogactwa. Pojawiło sie mnóstwo ozdób, złoceń, obrazy nabrały kolorów.Malowano postacie ,,Bogate Ciałem”. Budowana wielkie ozdobne pałace, zakładano piękne ogrody. Rozwinęła sie muzyka świecka, instrumentalna, zakładano nadworne orkiestry, zatrudniano kompozytorów którzy tworzyli na potrzeby arystokracje.
Ad.3 Johann Sebastian Bach urodził się 21 marca 1685 w Eisenach, zmarł 28 lipca 1750 w Lipsku.Pochodził z rodziny w której muzyko zajmowano sie od pokoleń, niestety wcześnie stracił rodziców. Od ok 10 roku życia zamieszkał u brata organisty Johanna Christopha, który był organistą w Ohrdruf. W marcu
1700 przenosi sie do Luneburga gdzie kontynuuje naukę gry i kompozycji przy klasztornej szkole św. Michała. Jest również chórzysto, uczy sie łaciny.Kiedy jego głos zaczął przechodzić mutację.W 1702 r. w wieku 17 lat Bach zaczął starać się o pierwszą w swoim życiu posadę organisty w Sangerhausen. Później pracuje dla arystokratów jako kompozytor. Nauczyciel gry, kapelmistrze. Często zmieniał miejsce pracy gdyż nie szanowano go i mało płacono.W 1707 r. przeprowadził się do Mühlhausen a w październiku poślubił Marię Barbarę Bach – starszą od niego o sześć miesięcy dalszą kuzynkę. Maria urodziła mu siedmioro dzieci i niewątpliwie była największą miłością jego życia. Najszcześliwsze lata spędził w Köthen gdzie zaprzyjaźnił sie z Książę Leopold. Był zatrudniony jako kapelmistrza. Książę Leopold sam będąc muzykiem, doceniał talent Bacha, dobrze go wynagradzał i dał mu znaczną swobodę w komponowaniu i graniu. Niestety tam również Bach owdowiał a osierocona gromadka dzieci potrzebowała opieki. Książek również owdowiał i stanowisko muzyka na dworze nie było już potrzebne.Bach Szybko jednak znalazł pocieszenie w osobie Anny Magdaleny Wilcken, dwudziestoletniej córki nadwornego trębacza, którą poślubił w grudniu 1721 r. Drugie małżeństwo kompozytora okazało się bardzo szczęśliwe. Anna Magdalena wydała na świat 13 dzieci.Wraz z nowo rodziną przenosi sie do Lipska w 1723r. gdzie otrzymał wymarzono posadę Kontora.Miał tam bardzo wiele obowiązków jednak znalazł czas na komponowanie. Zabiegał również o tytuł nadwornego kompozytora u króla polskiego Soskiego Augusta III. Otrzymał to posadę.Stworzył wielkie arcydzieła kościelne: Pasje według św. Jana, Pasję według św. Mateusza, Oratorium na Boże Narodzenie, Oratorium wielkanocne, Msze h-moll oraz blisko trzysta kantat.Pod koniec życia stracił wzrok mimo operacje zmarł w zmarł 28 lipca 1750 r. Nieliczni kompozytorzy m.in. Mozart i Beethoven wspominali go z uwielbieniem, ale dopiero Mendelssohn w 1829 r. rozpoczął prawdziwą krucjatę na rzecz wskrzeszenia jego muzyki. Dziś utwory Bacha są żelaznym repertuarem szkół muzycznych i sal koncertowych całego świata.
Johann Sebastian Bach

Georg Fryderyk Händel (Haendel) urodził 23 lutego 1685 w Halle, zmarł 14 kwietnia 1759 w Londynie niemiecki kompozytor i organista.
Ślązak z pochodzenia. Niemiec z urodzenia, w końcu angielskie obywatel w młodoście miał zostać prawnikiem z powodu talentu muzycznego uczono go kompozycje gry na organach, klawesynie, skrzypcach i oboju. Jako 17 letni młodzieniec objął trudne stanowisko organisty w miejscowej Katedrze. Wkrótce przeniósł sie do Hamburga, gdzie został skrzypkiem a później klawesynisto w doskonałym teatrze operowym. Niedługo potem wyruszył w podróż do Włoch, gdzie dawał koncerty organowe i dobrze poznał Włoski styl operowy bardzo znany wówczas w Europie. Na początku czerwca 1711 powrócił do Hanoweru, gdzie pisał m.in. koncerty obojowe, sonaty triowe, duety kamer. Jesienią 1712 wyjechał powtórnie do Londynu; wystawił wówczas 3 nowe opery: Il pastor fido (1712), Tescoi Silla (1713); po skomponowaniu ody na urodziny królowej Anny otrzymał zamówienie na napisanie Te Deum and Jubilate dla uczczenia pokoju w Utrechcie (31 III 1713). Po śmierci królowej Anny (1714) na ang. tron wstąpił elektor hanowerski jako Jerzy I. W 1719 tworzy Królewską Akademie Muzyczną, w której wystawia swoje włoskie opery. Król Jerzy był powszechnie nielubiany co też przyczyniło się do bankructwa akademie i samego Händela . Na szczęście nieprzestała tworzyć. Wielką Sobotę 14 kwietnia 1759 roku Haendel zmarł. Został pochowany w Westminsterze. Utwory jego: Muzyka Ogni Sztucznych, ,,Mesjasz” cześć Alleluja, Muzyka na wodzie, Allegro.

Georg Fryderyk Händel
AD.5 Pasja utwór religijny na chór, solistów, orkiestrę, organy, wielu częściowy opisujący mękę pańsko według ewangelie.
Fuga utwór wielogłosowy polifoniczny w którym melodia przechodzi przez różne głosy.
Koncert utwór 2 lub 4 częściowy na dowolny instrument solowy i orkiestrę (czasami na 2 instrumenty i orkiestrę)
Sunita utwór na instrumenty i zespół kameralny lub orkiestrę złożony z kilku różnych tonów, często słuchany na balach i uroczystościach dworskich
Polifonia muzyka(technika kompozycji w której melodia posiada każdy głos (od 2 do bardzo wielu) a wszystko układa sie w harmonijną całość.

Elementami wykorzystywanymi do budowy zwodów i przewodów odprowadzających są zewnętrzne metalowe warstwy pokrycia dachu lub w przypadku niepalnych warstw dachowych wewnętrzne warstwy i dźwigary metalowe, zbrojenia żelbetowe, wszelkie elementy metalowe wystające poza dach i metalowe pokrycia ścian. Jako uziomów naturalnych używa się metalowych części podziemnych, nieizolowanych żelbetowych fundamentów, metalowych rurociągów wodnych lub uziomów pobliskich obiektów budowlanych.

Instalacje odgromowe można dzielić względem typów na pasywne (tradycyjne) i aktywne. Najpopularniejsze przez lata były instalacje pasywne – wykorzystujące zwody niskie poziome. Wymagały one pokrycia siecią przewodów odprowadzających znacznych połaci dachów – rozciągnięcie ich po kominach i załomach dachowych (kalenicach, narożach i wzdłuż krawędzi szczytowej). W instalacjach tych używa się uziomu otokowego, poprzez opuszczanie przewodów uziemiających z każdej strony budynku, dzięki czemu każdy element mogący być miejscem przywołania pioruna zostaje uziemiony. Instalacje aktywne bazują z kolei na zwodach wysokich lub podwyższonych wystających wysoko ponad obiekty budowlane. Ściągają one powstające wyładowania wprost na głowicę aktywną piorunochronu – przy ich stosowaniu wystarczy tylko jeden przewód odprowadzający.

Piorunochron laserowy
Ponieważ piorun rozpoczyna wędrówkę do ziemi tworząc kanał z odcinków linii najmniejszego oporu (pomiędzy punktami o najwyższym i najniższym potencjale) prowadzone są prace, których celem jest zbudowanie urządzenia do sterowania torem pioruna. W tym celu wykorzystuje się wiązkę laserową do podgrzania powietrza w celu jego zjonizowania. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że piorun uderzy właśnie wzdłuż zjonizowanego kanału powietrznego z powodu zmniejszonego oporu elektrycznego.
Nieco historii
Zgodnie z przesądami w dawnej Europie pioruny były karą za grzeszne życie, a obecność bociana na dachu budynku miała chronić domostwo od uderzenia pioruna. W wyniku swych badań nad elektrycznością atmosferyczną w latach 1746-1752 i stwierdzenia elektrycznej natury pioruna, Benjamin Franklin zaczął instalować w Filadelfii pierwsze piorunochrony własnego pomysłu już w czerwcu lub lipcu 1752 roku, a we wrześniu wyposażył w piorunochron własny dom (w 1782 roku liczba piorunochronów w Filadelfii przekroczyła 400). W Londynie pierwszy piorunochron zainstalował na swym domu William Watson w 1762 roku. W Polsce dzięki inicjatywie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego wyposażono w tzw. wówczas “konduktory” Zamek Królewski w Warszawie. To wzniosłe wydarzenie upamiętnił Adam Naruszewicz w poemacie “Na piorunochron umieszczony na Zamku Warszawskim”. W roku 1784 Ks. Józef Herman Osiński wydał pierwszy Polski podręcznik elektrotechniki pt. “Sposób ubezpieczający życie i majątki od piorunów”, przedstawiając w niej poradnik montażu jak i ratowania osób poszkodowanych w wyniku porażenia piorunem.

Benjamin Franklin
Ten północno-amerykański mąż stanu i pisarz, robotnik mydlarski, drukarz, dziennikarz, redaktor, działacz społeczny, wsławił się odkryciami w dziedzinie elektrotechniki. Dorobek Franklina z elektryczności obejmuje teorię zjawisk elektrycznych, w których zakładał elektryzowanie dodatnie i ujemne, co udowodnił na przykładzie butelki lejdejskiej. Stwierdził, że ciała naelektryzowane jednakowo odpychają się, zaś naelektryzowane różnoimiennie – przyciągają się. Uważany jest za wynalazcę piorunochronu, choć w podobnym czasie tego samego odkrycia dokonał w Europie czeski uczony Václav Prokop Diviš. Opatentował kilka wynalazków – m.in. wynalazł piorunochron, fotel bujany i okulary dwuogniskowe. Odkrył także i opisał prąd zatokowy (Golfsztrom). Ku jego czci jednostkę ładunku elektrycznego w układzie CGS nazwano franklinem .
Latawiec Franklina
Tajemnica błyskawic długo nie dawała Franklinowi spać. W lipcu 1752 roku wypuścił w kierunku chmury burzowej latawiec. Do linki przymocował metalowy klucz, a gdy przybliżał do niego rękę, między nią, a kluczem przeskakiwała iskra elektryczna. W 1909 roku szwedzki uczony Engelstad stracił życie próbując powtórzyć eksperyment Franklina.

Dzwonki Franklina
Jest to urządzenie elektrostatyczne wynalezione przez B. Franklina, które informuje o nadchodzącej burzy. Zasada działania i konstrukcja dzwonków jest prosta. Do ich realizacji F. użył dwóch dzwonków ? jeden uziemił, do drugiego zaś przyczepił pręt odgromowy, a między nimi wahadło. Gdy zbliżała się burza, powietrze elektryzowało się, a wraz z nim dzwonek. Wahadło przenosiło ładunek poprzez drugi dzwonek na uziemienie i dzwonki zaczynały dzwonić.