?Foton jest cząstką elementarną wymienianą podczas oddziaływań elektromagnetycznych przyznaje się, że ma serową masę spoczynkową.
?Każdy fonon niesie ze sobą energię opisaną wzorem Plancka Ef= h*f h-stała Plancka c=3*108m/s
?Masa relatywistyczna fotonu
?Pęd fotonu
4. Zjawisko fotoelektryczne(ZFZ)- Polega na wybijaniu elektronów z powierzchni płytki metalowej przez fotony o odpowiedniej energii. Zjawisko to wyjaśnił A. Einstein w 1905r.

Jeżeli energia fotonów jest większa od pracy wyjścia to wybite elektrony uzyskują energię kinetyczną, której maksymalna wartość jest opisywana wzorem Einsteina ? Milikana.
E?kmax=Ef?? ? ? ?-praca wyjścia
5.Fotokomórka-lampa próżniowa zawierająca katodę, na którą padają fotony i anodę do której docierają elektrony (fotoelektrony) wybite z katody. Fotoelektrony można zatrzymać w obszarze między katodą a anodą przeciwnym (hamującym) polu elektrycznym (- do anody, do katody)
6.Praca wyjścia-najmniejsza energia z jaką elektron jest utrzymywany w płytce metalowej ?=hc/?[eV] elektronowolt
7.Częstotliwość graniczna-minimalna częstotliwość przy której zachodzi zjawisko fotoelektryczne fgr
8.Napięcie hamowania Uh=Hf?gr/e
Przy odpowiednio wysokim napięciu hamowania prąd przez fotokomórkę przestaje płynąć, ponieważ wszystkie wybite z katody elektrony zostały zatrzymane polem elektrycznym.
9. Elektronowolt ? 1 eV to energia kinetyczna jaką uzyskuje elektron przyśpieszony polem elektrycznym o różnicy potencjałów 1V
10.Dualizm korpuskularno falowy promieniowania elektromagnetycznego-promieniowanie elektro-magnetyczne wykazuje własności korpuskularne jak i falowe, zależnie od okoliczności zachowuje się jak strumień cząstek(fotonów) albo jak fale(elektromagnetyczne)
11.Dualizm korpuskularno-falowy materii- cząstkom materialnym można przypisać tzw. Fale materii. Są to statyczne fale pozwalające przewidzieć prawdopodobieństwo znalezienia makroobiektów w wybranym elemencie przestrzeni.
12.Dlugość fal materii-jest odwrotnie proporcjonalna do pędu cząsteczki materialnej

13.Postulaty Bohra
a)Elektron krąży wokół jądra po orbicie kołowej pod wpływem siły kulombowskiej
b)Elektron może krążyć tylko po Rakiej orbicie, dla której orbitalny moment pędu jest całkowitą wielokrotnością stałej Plancka podzielonej przez 2??=n*h/2?
c)Elektron krążący na orbicie dozwolonej nie emituje promieniowania elektromagnetycznego
d)Elektron w atomie wodoru przeskakując z orbity o energii wyższej na orbite o energii niższej, emituje kwant promieniowania elektromagnetycznego energii równej różnicy między dozwolonymi poziomami energiiEn-Em=Ef
?14. Promień n-tej orbity dozwolonej elektronu w atomie wodoru rn=r??2*r?1
15. Moment pędu na n-tej orbicie dozwolonej
16.Prędkość elektronu na n-ej orbicie dozwolonej
17.Energia na orbitach dozwolonych
18. Seria Widmowa-zbiór linii widmowych powstających w wyniku przejść elektronów z wyższych poziomów energetycznych na niższy poziom energetyczny
19.Poziom podstawowy- charakteryzuje się najniższą możliwą energią. Elektron może przebywać na nim nieskończenie długo. Elektron krąży najbliżej jądra atomowego
20.Poziomy wzbudzone-charakteryzują się energiami wyższymi od podstawowego,elektrony przebywają na nich niezmiernie krótko, spadając n na poziomy o energiach niższych emiryją porcię energii (promieniowania kwantowego fotonu o energii równej różnicy między dozwolonymi poziomami energetycznymi).

Niektóre symbole i wzory są czytelne w załączniku(robiłem je w wordzie)

przyspieszenie
wektorowa wielkość fizyczna wyrażająca zmianę prędkości w czasie

częstotliwość
określa liczbę cykli zjawiska okresowego występujących w jednostce czasu. W układzie SI jednostką częstotliwości jest herc (Hz). Częstotliwość 1 herca odpowiada występowaniu jednego zdarzenia (cyklu) w ciągu 1 sekundy. Najczęściej rozważa się częstotliwość drgań, częstotliwość napięcia, częstotliwość fali.

Siła elektrodynamiczna (magnetyczna)
siła, która działa na przewodnik elektryczny, przez który płynie prąd elektryczny, umieszczony w polu magnetycznym.

Ładunek elektryczny ciała
własność materii przejawiająca się w oddziaływaniu elektromagnetycznym ciał obdarzonych tym ładunkiem. Oddziaływanie ciał obdarzonych ładunkiem odbywa się poprzez pole elektromagnetyczne.

Ciepło właściwe
energia termiczna potrzebna do podniesienia temperatury jednej jednostki masy ciała o jedną jednostkę temperatury. W układzie SI ciepło właściwe podaje się w dżulach na kilogram razy kelwin (J/(kg*K)). Cipeło właściwe jest to wielkość, która charakteryzuje każdą substancje pod względem energetycznym.

Droga
to długość odcinka krzywej (prostej), jaką pokonuje ciało lub punkt materialny podczas swojego ruchu.
Droga jest sumą dróg przebytych przez ciało w niewielkich odcinkach czasowych

Moc
jest wielkością fizyczną określającą ilość pracy wykonaną w jednostce czasu przez układ fizyczny.

Napięcie elektryczne
różnica potencjałów elektrycznych między dwoma punktami obwodu elektrycznego lub pola elektrycznego. Napięcie elektryczne to stosunek pracy wykonanej podczas przenoszenia ładunku między punktami dla których określa się napięcie do wartości tego ładunku.

Energia potencjalna
jest to energia jaką posiada element umieszczony w polu potencjalnym. Energię potencjalną zawsze definiuje się względem jakiegoś poziomu zerowego. Podobnie jak pracę, energię potencjalną mierzy się w dżulach

Ciśnienie
to wielkość skalarna określona jako wartość siły działającej prostopadle do powierzchni podzielona przez powierzchnię na jaką ona działa

Pęd
podstawowa wielkość fizyczna w mechanice opisująca ruch ciała]

Praca
(najczęściej oznaczana literą W) to jedna z najważniejszych wielkości mechaniki. Definiuje się ją jako iloczyn skalarny wektora siły działającej na ciało i wektora przesunięcia

Ciepło
w termodynamice to jedna z form, obok pracy, przekazywania energii termicznej

Siła
jest wielkością wektorową miarą oddziaływań fizycznych między ciałami.
Jednostką siły w układzie SI jest niuton

Budowa:
-bańka szklana w kształcie stożka
-wewnątrz próżnia rzędu 10-4 Pascala [Pa]
-wyrzutnia elektronów
-soczewki elektronowe
-płytki odchylania
-ekran luminoforowy

Wyrzutnia elektronów jest przeznaczona do wygenerowania elektronów wstępnego uformowania w strumień elektryczny i nadania prędkości i kierunku ruchu do luminoforu. Wyrzutnia składa się:
-katody żarzonej pośrednio grzanej grzejnikiem elektrycznym
-siatki sterującej w postaci cylindra z otworem o średnicy od 0,7-1 mm przyłączonej do nap. O potencjale ujemnym [-1530 do 1580] V umożliwiającego regulacje jaskrawości plamki.
Soczewki elektronowe są przeznaczone do uformowania strumienia elektronów poprzez jego skupienie na ekranie luminoforu plamke o średnicy 0,5 do 1,a także dalsze przyspieszanie ruchu elektronów.Płytki odchylania są przeznaczone do odchylenia strumienia elektrycznego w płaszczyźnie pionowej i poziomej w takt zmian napięć podstawy czasu i napięcia badanego.

Układ odchylania pionowego przeznaczony jest do stosowania wzmocnienia i wysterowania strumienia elektronów lampy oscyloskopowej w płaszczyźnie
pionowej. Układ odchylania pionowego może być jedno lub dwu kanałowy, każdy kanał odchylania pion. Posiada osobny zestaw elementów regulujących umożliwiających osobne obrazowanie badanych przebiegów elektrycznych odraz za pomocą dodatkowego układu elektronicznego przedstawiającego jego sumy lub różnicy

Budowa
-wejście RC
*DC –sygnał stały *AC sygnał zmienny
-wejściowy dzielnik napięcia (tłumik)
-wzmacniacz kanału Y(szerokopasmowy o bardzo małych zniekształceniach)
-linia opóźniająca i wzmacniacz mocy albo końcowy Y
-płytki odchylania pionowego

Wejście RC jest przeznaczone do dostosowania kanału Y do wzmocnienia badanego sygnału stałego lub zmiennego. Tłumik umożliwia skokową regulacje współczynnika odchylenia (czułości). Przesunięcia dokonuje się za pomocą potencjometru przesuw. Wzmacniacz końcowy kanału Y wzmacnia badany sygnał pod względem mocy i umożliwia płynną regulacje wzmocnienia którego potencjometr z pokrętem jest wyprowadzony na płytę czołową.

Jak działa laser?
Światło wpada do cylindrycznego wnętrza lasera (ośrodka czynnego), wypełnionego gazem lub kryształem.
Światło zostaje przechwycone przez dwa zwierciadła we wnętrzu cylindra.
Odbijając się od nich, przekazuje swoją energię wypełniającej cylinder substancji.
Atomy tej substancji pochłaniają (absorbują) fotony światła.
Każde zderzenie atomu z fotonem wyzwala energię w postaci światła lasera. Takie światło ma jednakową częstotliwość fali, dlatego nazywamy je światłem spójnym.

Rodzaje laserów.
Podział laserów w zależności od ośrodka czynnego
W nawiasach podano długości fal emitowanego światła.
* Lasery gazowe:
o He-Ne helowo-neonowy (543 nm lub 633 nm)
o Ar argonowy (jonowy) (458 nm, 488 nm lub 514,5 nm)
o na dwutlenku węgla
o na tlenku węgla
* Lasery na ciele stałym
o rubinowy (643 nm)
o neodymowy na szkle
o neodymowy na YAG-u
o erbowy na YAG-u (1645 nm)
o tulowy na YAG-u (2015 nm)
o holmowy na YAG-u (2090 nm)
o tytanowy na szafirze
* Lasery na cieczy
o barwnikowe – ośrodkiem czynnym są barwniki rozpuszczone w nieaktywnym ośrodku przezroczystym np. rodamina
* Lasery półprzewodnikowe
o złączowe
+ na materiale objętościowym
+ na studniach kwantowych
+ na kropkach kwantowych
o bezzłączowe
+ kwantowy laser kaskadowy

Podział laserów w zależności od zastosowań
* Specjalne lasery gazowe wytwarzające ultrafiolet o możliwie jak najmniejszej długości fali używane do produkcji półprzewodnikowych układów scalonych:
o F_2 (157 nm)
o ArF (193 nm)
o KrCl (222 nm)
o XeCl (308 nm)
o XeF (351 nm)
* Lasery używane w stomatologii i dermatologii w tym do usuwania tatuaży, znamion oraz włosów:
o rubinowy (694 nm)
o Aleksandrite (755 nm)
o pulsacyjna matryca diodowa (810 nm)
o Nd:YAG (1064)
o Ho:YAG (2090 nm)
o Er:YAG (2940 nm)
* Półprzewodnikowe diody laserowe:
o małej mocy – używane we wskaźnikach laserowych, drukarkach laserowych, CD/DVD
o dużej mocy – używane w przemyśle do cięcia i spawania, występują o mocach do 10kW

Budowa lasera
Laser składa się z trzech części:

* ośrodka laserowego, który ma zdolność do wstępowania większej liczby atomów w stan wzbudzenia;
* źródła energii przekazującego energię do ośrodka, co zwiększa liczbę elektronów na poziomie metastabilnym;
* komory rezonansu utworzonej przez szereg luster odbijających wiązkę promieniowania.

Pozostałe części lasera to soczewki i przesłony.
Lasery dzielimy według rodzaju ośrodka:

* ciała stałego (krystaliczne),
* gazowe,
* barwnikowe,
* półprzewodnikowe.

Pierwszy laser zbudowano w 1960 roku.

Zastosowanie laserów
Poligrafia
Lasery znalazły zastosowanie w nowoczesnej poligrafii:
* Computer-to-Film CtF czyli w naświetlarkach filmów poligraficznych
* Computer-to-Plate CtP w naświetlarkach offsetowych form drukowych
* Computer-to-Press CtPress czyli w naświetlarkach zintegrowanych z maszyną drukarską
* Computer-to-Print CtPrint czyli w jednym z typów druku cyfrowego, tj. w technologii analogicznej do używanych w cyfrowych kserokopiarkach
Znakowanie produktów
Lasery znalazły również zastosowanie przy znakowaniu produktów. Używa się ich przy liniach produkcyjnych posiadających bardzo wysokie wydajności oraz gdy chcemy uzyskać ładny i estetyczny nadruk.
Nadruki można wykonywać na:
* etykietach produktów poprzez usuwanie warstwy farby
* butelkach PET poprzez trwałe naniesienie znaków
* elementach metalowych oraz innych
Laserowe cięcie metali
Cięcie laserowe stanowi nowoczesną metodę obróbki o podobnych parametrach wymiarowych jak klasyczna obróbka mechaniczna. Podstawowa różnica tkwi w stosowanym czynniku tnącym, który w przypadku cięcia laserowego stanowi gorący promień lasera oraz gaz techniczny o dużej czystości. W zależności od stosowanego urządzenia (przede wszystkim jego mocy) cięcie przeprowadza się na trzy sposoby: metodą spalania, stapiania lub sublimacji.

STRUKTURA
Region:Promień:Podstawowe składniki:
Atmosfera:3%dwutlenek węgla, azot, argon, kwas siarkowy, para wodna
Skorupa:0,5%skalisty krzem, metale
Płaszcz:52,5%głównie krzem, trochę metalicznego tlenu
Jądro zewnętrzne:30%płynne żelazo-nikiel
Jądro wewnętrzne:17%stałe żelazo-nikiel
ORBITA
Średnia odległość od Słońca:108.200.000 km (0,72) AU
Peryhelium:107.400.000 km
Aphelium:109.000.000 km
Mimośród orbity:0,007
Średnia prędkość obiegu:126.110 km/h
Max. prędkość obiegu:126.990 km/h
Min. prędkość obiegu:125.220 km/h
Nachylenie orbity:3,4°

Wenus ma najbardziej kołową orbitę ze wszystkich planet. Mimośród wynosi tylko 0,007. Okrąża słońce w 224,7 dni przy nachyleniu 3,4° do Ekliptyki. Tak jak u Merkurego, orbita Wenus znajduje się całkowicie wewnątrz orbity Ziemskiej, dlatego objawiają fazy jak Księżyc. Z tą różnicą, że Księżyc najjaśniejszy jest w pełni, a Wenus w kwadrze, gdyż w pełni znajduję się najdalej.

Klasyfikacja:Planeta (skalista)
Średnica równikowa:12.104 km
Średnica południkowa:12.104 km
Okres obrotu:243,02 dni
Okres obiegu:224,7 dni
Masa (Ziemia=1):0,815
Gęstość (woda=1):5,24
Przyśpieszenie:8,6 m/s2
Szybkość ucieczki:10,62 km/s
Nachylenie osi:-177,3°
Temperatura max.:+482°C
Temperatura min.:+446°C
Albedo:65%
Księżyce:0
Pierścienie:0

2. Reguła lewej dłoni
Jeżeli lewą dłoń ustawimy tak, że linie pola
magnetycznego biegnące od bieguna północnego
do bieguna południowego „wchodzą” w wewnętrzną
stronę dłoni, a wyprostowane cztery palce wskazują
kierunek przepływu prądu, to odchylony kciuk
wskaże kierunek i zwrot siły elektrodynamicznej.

3. Dwa prostoliniowe równoległe przewody, w których prądy płyną w tym samym kierunku, przyciągają się. Jeżeli prądy płyną w przeciwnych kierunkach, przewody się odpychają.

4. Indukcja magnetyczna B
to wektorowa wielkość fizyczna charakteryzująca
pole magnetyczne w danym punkcie. Jej kierunek jest
styczny do linii pola, a jej zwrot jest zgodny ze zwrotem
linii pola. Gdy przewód jest umieszczony prostopadle
do linii pola, to wartość B indukcji magnetycznej
wyznaczamy, dzieląc wartość F siły elektrodynamicznej
działającej na przewód przez długość l przewodu
i natężenie I płynącego w nim prądu.

5.Wzór:
B= F/I*l
F=B*I*l

B – indukcja magnetyczna
F – siła elektrodynamiczna działająca na przewodnik w polu
magnetycznym
I – natężenie prądu w przewodniku
l – długość przewodnika, na której działa pole magnetyczne

6. Jednostką indukcji magnetycznej jest tesla (T). Indukcja pola magnetycznego ma wartość 1 T, jeśli na umieszczony prostopadle do linii tego pola przewód o długości 1 m, przez który płynie prąd o natężeniu jednego ampera, działa siła elektrodynamiczna o wartości 1 N.

7. Reguła prawej dłoni:
jeżeli obejmiemy przewód prawą dłonią tak, aby kciuk wskazywał kierunek przepływu prądu, to pozostałe palce wskażą zwrot linii pola.

8. Przewód zwinięty w zwoje tworzące powierzchnię walca nazywamy zwojnicą lub solenoidem. Pole magnetyczne na zewnątrz zwojnicy, przez którą płynie prąd, przypomina pole pochodzące od magnesu sztabkowego.

9. Położenie biegunów określa się, korzystając na przykład z reguły śruby prawoskrętnej. Pole wewnątrz zwojnicy jest w przybliżeniu polem jednorodnym, linie tego pola są prostymi równoległymi.

10. Elektromagnes to zwojnica nawinięta na rdzeń z ferromagnetyka. Przepływ prądu przez zwojnicę powoduje namagnesowanie rdzenia, którego pole dodaje się do pola pochodzącego od zwojnicy.
Po przerwaniu przepływu prądu rdzeń samorzutnie się rozmagnesowuje.

11. Indukcja elektromagnetyczna
Zjawisko wytwarzania prądu elektrycznego przez
zmianę pola magnetycznego nazywamy indukcją
elektromagnetyczną, a wytworzony w ten sposób
prąd – prądem indukcyjnym.

12. Natężenie prądu indukcyjnego zależy od:
1. szybkości zmian pola magnetycznego;
2. wielkości zmian pola magnetycznego;
3. liczby zwojów zwojnicy.
Zwiększenie każdego z tych czynników powoduje zwiększenie natężenia prądu indukcyjnego

13.Transformator- o urządzenie służące do zmieniania napięcia i natężenia prądu zmiennego. Składa się ono z dwóch zwojnic umieszczonych na wspólnym rdzeniu wzmacniającym pole magnetyczne. Jeżeli przez jedną ze zwojnic płynie prąd zmienny, to w drugiej wzbudzany jest prąd indukcyjny

2 listopada kosmonauci połączyli się ze stacją i przeszli na jej pokład. Do pierwszych ich zadań należało przede wszystkim uruchomienie systemów łączności i podtrzymywania życia w module mieszkalnym Zwiezda (Gwiazda), włączenie podgrzewaczy żywności, a także zakonserwowanie statku, którym dotarli na pokład stacji. Oprócz tych priorytetowych, trzeba było wykonać wiele innych zadań. Załoga musiała naładować baterie zasilające urządzenia stacji, umożliwić przepływ powietrza między modułami Zwiezda i Zaria (Zorza), uruchomić systemy usuwania dwutlenku węgla “Wozduch” (takie same jak na stacji orbitalnej Mir) oraz przygotować system wytwarzania tlenu z wody odpadowej “Elektron”. Poza tym załoga zaczęła przeprowadzać badania naukowe zaplanowane na ich sześciomiesięczną misję. Wszyscy członkowie załogi są doświadczonymi astronautami. Dowódca William M. Shepherd wcześniej brał udział w trzech misjach samolotów kosmicznych (ostatni raz w roku 1992), Jurij Gidzenko dowodził wyprawą Sojuza TM na przełomie lat 1995/96, a inżynier lotu Siergiej Krikalow był dwa razy na stacji Mir, a także dwa razy podróżował amerykańskim samolotem kosmicznym. To on właśnie brał udział w misji STS-88 w grudniu 1998 roku, kiedy zostały połączone pierwsze dwa moduły stacji – Zaria i Unity. Od czasu startu obecnej załogi stacja będzie prawdopodobnie stale zamieszkana, takie są zamierzenia. NASA ostatnio przekazała plan lotów na najbliższe tygodnie. Załoga, która ma zastąpić obecną, wystartuje w misji STS-102 prawdopodobnie pod koniec lutego 2001 roku. W jej skład wejdą: Jurij Usaczow, który dwa razy był na stacji Mir i brał udział w misji STS-101 w kwietniu 2000 roku, James Voss, uczestnik czterech misji samolotów kosmicznych oraz Susan Helms, dla której będzie to piąty lot. 11 grudnia zakończyła się kosmiczna wyprawa STS-97 na pokładzie samolotu kosmicznego Endeavour. Głównymi zadaniami załogi, do której należeli: Brent Jett (dowódca), Michael Bloomfield (pilot), a także specjaliści misji: Joseph Tanner, Marc Garneau (Kanada) i Carlos Noriega było zainstalowanie struktury P-6 z panelami baterii słonecznych, dzięki którym stacja zyska dwa razy więcej energii niż do tej pory, a to doprowadzi do mniejszej używalności akumulatorów modułu Zwiezda. Obecnie załoga stacji oczekuje na kolejne odwiedziny, planowane na drugą połowę stycznia. Samolot kosmiczny “Atlantis” wyniesie na orbitę amerykańskie laboratorium “Destiny”, które zostanie dołączone do jednego z węzłów cumowniczych modułu “Unity”. Misja będzie trwała około 11 dni, a w czasie jej trwania zaplanowano trzy wyjścia w otwartą przestrzeń kosmiczną, których dokonają Marsha Ivins i Thomas Jones. Oprócz nich w załodze misji STS-98 znajdą się: Kenneth Cockrell (dowódca), Mark Polansky (pilot), a także Robert Curbeam (specjalista misji). Prace nad budową stacji mają trwać nawet do roku 2005, co świadczy o ogromnym wyzwaniu, jakie czeka flotę wahadłowców i statków Sojuz i rakiet nośnych. W tym czasie na orbicie trzeba będzie połączyć kilkanaście modułów. Ale to przyszłość, na razie ogromnym sukcesem jest to, że stacja została zamieszkana i że międzynarodowa współpraca została rozpoczęta.

Właściwości sprężyste.
Jeśli na ciało stale działamy siłą, ulega ono odkształceniu, przy czym może to być okształcenie sprężyste w przypadku, którego ciało wraca do pierwotnego kształtu i odkształcenie plastyczne, w którym ciało nie wraca do poprzedniego kształtu.
Prawo Hooke
Przyrost długości pręta ∆l jest wprost proporcjonalny do działającej siły F i początkowej długości pręta l_0 , a odwrotnie proporcjonalny do pola przekroju poprzecznego S pręta.
∆l~Fl0/S
Iloraz F/S ozaczamy literą p i nazywamy naprężeniem wewnętrznym.
Współczynnikiem proporcjanlości jest moduł Younga oznaczany literą E. Zależy on od rodzaju materiału. Prawo Hooke’a możemy zapisać zatem w innej postaci:

p=E∆l/lo

Moduł Younga informuje jakie naprężenie wewnetrzne panowałoby w pręcie, którego długość wzrosłaby dwukrotnie na wskutek rozciągnięcia.

Właściwości elektryczne ciał stałych.
Przewodniki to ciała dobrze przewodzące prąd a ciała słabo przewodzące bądź w ogole nazywamy izatorami.
Opór elektryczny przwodnika, to stosunek napięcia U przyłożonego między końce przewodnika do natężenia prądu l, który płynie przez przewodnik w wyniku przyłożenia napięcia.

R=U/l

Jednostkę oporu nazywamy jednym omem (1Ω)
Prawo Ohma:
Prawo Ohma mówi, że natężenie prądu stałego I jest proporcjonalne do całkowitej siły elektromotorycznej w obwodzie zamkniętym lub do różnicy potencjałów (napięcia elektrycznego) między końcami części obwodu niezawierającej źródeł siły elektromotorycznej.
Opór jest wprost proporcjonalny do długości l przewodnika a odwrotnie proporcjonalny do powierzchni jego przekroju poprzecznego S
R=pl/S

Współczynnik proporcjalności p można nazwać opoperm właściwym. Jest to wielkośc charakterystyczna dla każdej substancji.

Właściwości magnetyczne substancji
Każdy elektron wytwarza własne pole magnetyczne opisane przez tzw spinowy moment magnetyczny. Jest to cecha elektronu, podobnie jak posiadanie masy i ladunku. Orbitalny moment magnetyczny jest to wektorowa wielkosc fiziczyna. W atomach niektórych pierwiastkow orbitalne i spinowe momenty magnetyczne wszystkich elektronow kompensuja się w zajemnie. Takie atomy nie wytwarzaja wlasnego pola magnetycznego, sa to atomy diamagnetyczne. Atomo, których taka kompensja nie zachodzi wytwarzaja wlasne pole magnetyczne, to atomy paramagnetyczne. Substancje zlozone z atomow diamagnetycznych nazywamy diamagnetykami, np. cynk. Zlozone z atomow paramagnetycznych nazywamy paramagnetykami. Ferromagnetyki, naleza do nich niektóre ciala stale zlozone z atomow paramagnetycznych , charakteryzuja się tym ze w obszarach makrospopowych, zwanych domenami, wystepuje samorzutne uporzadkowanie momentow magnetycznych atomu.