Aby poznać rodzaje ładunków elektrycznych, trzeba wiedzieć, czym one są. Mianowicie ładunek elektryczny jest to właściwość materii przejawiająca się oddziaływaniem elektromagnetycznym, które odbywa się poprzez pole elektromagnetyczne.
Gdy już znamy podstawy możemy rozszerzyć wiedzę o rodzaje ładunków. Istnieją dwa rodzaje ładunków elektrycznych: dodatnie (oznacza się je +q) oraz ujemne (oznaczane –q). Przykładowo szkło elektryzowane przez dotyk lub też indukcję elektryzuje się dodatnio, natomiast np. ebonit elektryzuje się ujemnie. Trzeba przy tym zauważyć, że dwa ciała naelektryzowane takim samym ładunkiem elektrycznym odpychają się, ale naelektryzowane odmiennymi ładunkami przyciągają się. W warunkach domowych możemy przeprowadzić doświadczenie mające na celu potwierdzenie tej zasady;
potrzebować będziemy: dwóch rurek PCV, szklanej laski, nitki, gazety, oraz miejsca, gdzie można zawiesić obie rurki blisko siebie.
1.Zawieś na osobnej nitce rurki PCV.
2.Energicznie potrzyj suchą gazetą lub suknem.
3.Delikatnie zbliżyć je do siebie.
W poprawnie przeprowadzonym eksperymencie rurki powinny się delikatnie odpychać.
Teraz spróbuj zdjąć jedną rurkę i na jej miejsce zawiesić szklaną laseczkę. Powtórz punkt drugi. Gdy zbliżysz rurkę z PCV i szkła do siebie następuje przyciąganie tych dwóch ciał.
Wniosek: dwie rurki z plastiku naładowały się takim samym ładunkiem elektrycznym i nie chciały się przyciągać, rurka z tworzywa sztucznego oraz szklana pałeczka naładowały się ładunkami o odmiennych znakach i zaczęły się wzajemnie przyciągać.
Ładunki zwane jednoimiennymi (np. ujemne z ujemnymi: rurka PCV z rurką PCV) odpychają się, ładunki różnoimienne (dodatnie z ujemnymi: szklana pałka z rurką PCV) – przyciągają się.
Niektóre ciała pod wpływem pocierania gromadzą ładunek elekt. jednego znaku i przyciągają drobne niteczki czy też kawałki papieru.
Podsumowując rozróżniamy dwa rodzaje ładunków elektrycznych: dodatnie +q i ujemne –q. Dwa ładunki jednego znaku odpychają się, lecz dwa znaków odmiennych przyciągają się.
Kategorie
- Astronomia (25)
- Elektrostatyka (7)
- Elementy fizyki jądrowej (2)
- Energia, procesy cieplne (5)
- Hydrostatyka i aerostatyka (1)
- Laborki (2)
- Magnetyzm (5)
- Notatki (20)
- Oddziaływania (1)
- Prace (50)
- Prąd elektryczny (4)
- Referaty (220)
- Ruch drgający i falowy (6)
- Ruch i siły (3)
- Ściągi (45)
- Uncategorized (854)
- Zagadnienia (97)
Przyjaciele
Czy wiesz, że…
Dżuma to powieść parabola autorstwa Alberta Camus. Opowiada ona o epidemii dżumy w mieście Oran, w Algierii. Powstała po II wojnie światowej, po raz pierwszy wydana w 1947 roku, powieść Alberta Camus jest utworem o charakterze uniwersalnym. Wydarzenia w Oranie odsyłają do szerszych treści. Jest to dzieło o ekspansji zła i różnych postawach ludzkich. Dżuma jest powieścią paraboliczną, posługującą się uogólnieniem, schematyczną fabułą do przedstawienia zagadnień szerszych, doniosłych, aktualnych w każdej epoce. Temu celowi podporządkowane są opisy miejsca, akcji i stylu życia ludzi - zwyczajność, przeciętność, szara codzienność z elementami radości i smutku, a potem efekty epidemii w mieście i sercach ludzkich. Paraboliczną konstrukcję powieści wspiera również zasygnalizowany, ale niedookreślony czas akcji.
Pierwowzorem postaci Fausta był Johann Georg Faust (ok. 1480?1540), niemiecki alchemik, astrolog i wędrowny naukowiec, autor traktatu alchemicznego Zmuszenie piekła. Jego czarna legenda narodziła się w 1587 r. po wydaniu książki Geschichte von Dr. Johann Fausten, dem weitteschreyten Zauberer und Schwarzkünstler (Historia doktora Johanna Fausta, słynnego czarnoksiężnika i mistrza czarnej magii), w której został przedstawiony jako bezbożnik, który podpisał z Mefistofelesem pakt, aby posiąść kobietę, ale diabeł skręcił mu kark i zabrał jego duszę do piekła. Od tego czasu Faust stał się symbolem człowieka, który zawiera pakt z szatanem, aby poznać tajemnicę istnienia, co zainspirowało wielu twórców.